تبلیغات
دنیای دیوانه ی دیوانه - امانوئله جاکرینی، جِیمی واردیِ ایتالیایی

امانوئله جاکرینی، جِیمی واردیِ ایتالیایی

1395/04/6 22:29نویسنده : Agostino Di Bartolomei

ارسال شده در: بتبال ،
 

درست مثل تماشای بازی برزیل بود. نه این برزیل فعلی، برزیل قدیمی، همان برزیل افسانه ای. همان تیمی که پر از تکنیک و دوست داشتنی بود. «جاکرینیو!»، فابیو کارسا گزارشگر اسکای ایتالیا فریاد زنان این کلمه را گفت، در همان لحظه ای که امانوئله جاکرینی توپ را به زیبایی کنترل کرد و از کنار دست تیبو کورتوآ آن را وارد دروازه بلژیک کرد.

حرکتی کنایه آمیز بود. تاییدی بود بر حرفی که آنتونیو کُنته سرمربی تیم ملی ایتالیا در زمان حضورش در یوونتوس در مورد جاکرینی زده بود. کُنته خاطرنشان کرد که بازیکنان ایتالیایی از جمله جاکرینی آن طور که حقشان است مورد تمجید قرار نمی گیرند: «شاید اگر اسمش جاکرینیو بود همگی شما بیشتر در موردش حرف می زدید». در عوض، بیشتر مواقع در مورد جاکرینی جوک می ساختند. حریفان، هواداران، خبرنگاران همگی او را دست می انداختند. می دانید که جاکرینی هیکل درشتی ندارد، قدش 163 سانتی متر است، در حد تام کروز بدون کفش.

حتی پس از گلش در لیون، گاتزتا دلو اسپرت نتوانست جلوی خودش را بگیرد و به او به عنوان مجسمه بابانوئل در باغچه اشاره کرد. ولی جثه همه چیز نیست، همان طور که لیونل مسی و بسیاری دیگر از فوتبالیست ها ثابت کردند. همین ماه گذشته بود که جاکرینی به کوریره دلا سرا گفت: «فوتبال است، بسکتبال که نیست».

با وجود اینکه شاید درست باشد هنوز بسیاری از مردم نگاه مثبتی نسبت به او ندارند. در اصل، بیایید دقیقا بگوییم که چیست: افاده فروشی. وقتی کُنته ترکیبش برای جام ملت ها را اعلام کرد، جاکرینی یکی از اسامی بود که بیش از بقیه مورد حمله قرار گرفت. چطور شد که او جلوتر از جیاکومو بوناونتورای میلان در ترکیب قرار گرفت؟ کنته متهم شد، حتی متهم به رفیق بازی. همه می دانند که او چقدر به جاکرینی لطف دارد.

وقتی یوونتوس جاکرینی را به ساندرلند فروخت واکنش کُنته طوری بود که انگار باشگاه پوگبا، پیرلو یا ویدال را فروخته است. کاملا ویران شده به نظر می رسید. خبرنگاران در نشست مطبوعاتی به یکدیگر نگاه می کردند و به فکر این بودند که او چرا این قدر عصبی است. دوباره، آنها جاکرینی را دستکم گرفتند، و عجیب نبود که پس از فصلی بسیار خوب با بولونیا همچنان در مورد او بدبینی وجود داشته باشد.

پس از بازی با بلژیک هم واکنش ها به طور کلی این بود: واقعا چنین اتفاقی رخ داده؟ بحث زیادی راه افتاد بر سر اینکه چهار بازیکن در ترکیب ثابت انتخابی کنته عضو سابق چزنا بودند، چزنایی که پیش از جام ملت های اروپا 2012 به سری ب سقوط کرد، جاکرینی، آنتونیو کاندروا، مارکو پارولو و ادر. چیزی که زمانی عامل افسردگی و بدبینی در مورد کار ایتالیا در فرانسه بود حالا تبدیل شده به عاملی برای سرافرازی، همان چیزی که جاکرینی باید باشد. برخلاف این حرف که می گویند او پاچه خوار معلم است، هیچکس نبوده که به او لطف کند.

جاکرینی اهل تالاست، شهری کوچک در توسکانی که جمعیتش کمی بیش از 1000 نفر است، به قول خودش «انگار که مال زمان عیسی مسیح است». جاکرینی در کودکی لب رودخانه می رفت و سنگ پرانی می کرد. همسایه هایشان کشاورزانی بودند که روی زمین کار می کردند و کارگرانی که آجر می پختند. زندگی ای ساده در جریان بود به دور از شهرهای بزرگی مثل رم، ناپل، میلان و تورین. «وقتی بازنشسته شوم، به همراه همسرم و فرزندانم به آنجا برمی گردم.»

شاید اگر به خاطر کمی شانس و تلاش فراوان خودش نبود هنوز آنجا زندگی می کرد چون تمام استعدادیاب هایی که بازی جاکرینی را دیدند یک نظر داشتند. او با استعداد بود ولی بیش از حد کوچک بود و به خاطر جثه اش او را رد می کردند. در 16 سالگی مجبور شد در شرکتی مشغول به کار شود. جاکرینی در شرکت مابو مشغول ام دی اف سازی شده بود چون آنها اسپانسر بیبیئنا بودند، تیمی که او از 10 سالگی در آن بازی می کرد. «خیلی سریع درک کردم که آن کاری نیست که می خواستم انجامش دهم. ولی اگر در فوتبال بد بودم همان کارم بود.»

روبرتو فالسینی، مالک شرکت مابو، به او اعتقاد داشت. او طرفدار پر و پا قرص فوتبال است. «پس از یک سال با ما، امانوئله سه برابر هم تیمی هایش گل زده بود. درست است که کوچک بود، ولی بهترین بود». خیلی زود اسمش مطرح شد تا جایی که چزنای دسته سومی قراردادی پیشنهاد کرد. همان فرصتی که منتظرش بود سرانجام از راه رسید. البته چزنا سه سال او را به باشگاه های مختلف قرض داد، به باشگاه هایی که در سطح پایین تر هرم فوتبال قرار داشتند. او خیلی جابه جا شد. دقیق بگوییم 250 هزار کیلومتر، با آن فیستایی که از پدرش به او رسیده بود.

قابل درک است که لحظاتی بودند که جاکرینی به فکر این افتاد که کاملا دست از کار بکشد. فالسینی گفت: «یک روز مدیر ورزشی ما زنگ زد و گفت: ببین، امانوئله به فکر این است که جدا شود و برگردد و برای بیبیئنا بازی کند. بعد روبرتو از من پرسید که آیا می شود شغل سابق امانوئله را به او دهم تا دوباره بتواند در کارخانه کار کند. باورم نمی شد.»

خود جاکرینی هم گفت: «تقریبا تسلیم شده بودم. راه نجاتی نمی دیدم.» ولی مدیربرنامه هایش نظر او را عوض کرد. جاکرینی فرصت پیدا کرد که در تمرینات پیش فصل تیم حاضر شود و در دیداری دوستانه به میدان برود، همان مسابقه ای که به قول خودش «زندگی اش را عوض کرد». جاکرینی خوب کار کرد، سرمربی پیر پائولو بیزولی به او اعتماد کرد و پاداشش را هم گرفت. آنها پشت سر هم صعود کردند تا به سری آ رسیدند. پس از یک سال بازی در سری آ جاکرینی به یوونتوس پیوست، قهرمان شد و به تیم ملی ایتالیا رسید و نماینده کشورش شد. موفقیت هایی که بدست آورد باعث شدند تا آن همه رنجی که کشیده بود جبران شود. خودش هم قدر این موفقیت ها را می داند چون رنج کشیده و به همین خاطر نیز هست که کنته این قدر برای او ارزش قائل است.

این داستان از فرش به عرش رسیدن است. در ایتالیا داستانش را با داستان مورنو توریچلی مقایسه می کنند، همان نجاری که در کارگاه مبل کار می کرد و او یوونتوس را فریفت. در یک بازی دوستانه پیش فصل در 1992 بود، بین یوونتوس و تیم آماتور کاراتزه. توریچلی این قدر خوب کار کرد که یوونتوس قراردادی به او داد. حالا اینکه برخی در مورد جاکرینی مثل «واردیِ ایتالیایی» حرف بزنند اجتناب ناپذیر است. کسی چه می داند، شاید اگر ایتالیا قهرمان جام ملت ها شود کسی پیدا شود و بخواهد فیلم او را هم بسازد.

*

جیمز هورنکسل


آخرین ویرایش: - -

 
1397/03/7 15:01

Incredible tons of very good tips.
enter site natural cialis buy brand cialis cheap click now cialis from canada cialis farmacias guadalajara acheter cialis kamagra fast cialis online comprar cialis navarr costo in farmacia cialis get cheap cialis we choice cialis uk
1397/02/20 19:22

Cheers! I value it.
generic cialis tadalafil venta de cialis canada cialis pas cher paris prix de cialis prices on cialis 10 mg cialis 50 mg soft tab buy cialis uk no prescription generic cialis review uk tadalafil dose size of cialis
1397/02/6 02:23

You made your point!
where can you purchase viagra buy viagra online usa sildenafil to buy usa viagra online honest place to buy viagra order cheap viagra online buy online pharmacy viagra cheap online how to get viagra prescription buy cheap generic viagra
1397/01/19 02:05

You reported this effectively!
prices for cialis 50mg cialis taglich wow look it cialis mexico cialis prices cialis italia gratis cialis super acti il cialis quanto costa cialis 20mg when can i take another cialis generic low dose cialis
1397/01/3 05:18

Whoa a lot of excellent tips.
tadalafil tablets cialis price in bangalore safe dosage for cialis enter site natural cialis wow cialis 20 are there generic cialis where cheapest cialis calis order a sample of cialis cialis rezeptfrei sterreich
1396/05/14 17:25
I have read so many articles on the topic of the blogger lovers however this
article is truly a pleasant paragraph, keep it up.
1396/04/31 11:14
Hello to all, the contents present at this site are really remarkable for people knowledge,
well, keep up the nice work fellows.
1396/01/19 20:12
My partner and I absolutely love your blog and find
nearly all of your post's to be exactly I'm looking for.
Does one offer guest writers to write content
for yourself? I wouldn't mind publishing a post or elaborating on some of the
subjects you write about here. Again, awesome weblog!
1395/05/3 16:54
رضا
24 از سبکش خوشم میاد، یکم دیدم. ولی چون خیلی زیاده وقت نکردم ببینم. واقعا زیاد، در حد سوپرنچرال
1395/04/29 15:52
خیلی خوبه
1395/04/29 12:29
من پرتغال سال های قبل را دوست دارم.مثلا پرتغال 2004 با پائولتا گومژ کاروالیو فریرا والنته دکو روی کاستا و گل سرسبدشون فیگو ی محبوبم.
فوتبال هم بخشی از زندگی هست و زندگی پر از بی عدالتی.کاری به قرعه ها ندارم.کلا چرت بودن.اما پرتغال با تیمی معمولی بالا اومد و فرانسه ی پرادعا رو حذف کرد.من فینال را با دوستم می دیدم که ایتالیایی هست اما بخاطر تیم باشگاهیش یونایتد,به رونالدو علاقه داره. جو یه جوری به سمت پرتغال بود و منم بدم نمیومد با یه بازی مردونه و دفاعی و توتالی بازی رو ببرن.با ورود ادر هرچی تونستیم به ادر گفتیم که بازیکن نیست و ... اما وقتی گل زدن یه جور خوشحالی کردیم که انگار بونوچی گل زده!!! کلا شب شب خوبی بود برای ما چون کنار دوستان بودیم و بازی هم چسبید. رونالدو هم فکر کنم اولین شبش بود که مغرور نبود.یعنی بعد 30 سال دیدم گارد چهره اش ورداشته شده و طبیعی می خنده و احساس می کنه زندگی را!!!
پوگبا؟ازش بدم نمیاد.گفته بود آلمان را به توصیه ی دوستای یووه ایش برده. همین خوبه.

آگو نظرت راجع به سریال 24 چیه؟من دبرستان دیدمش اما جدیدا فصل یکش را که ندیده بودم دارم می بینم-از فصل دو دیده بودم.
من عاشقشم.این سریال هم تو دوره ای دیده شد که هیچ فیلم و سریال دیگه ای نمی دیدم و تاثیر بزرگی روم گذاشت.عاشقشم.
1395/04/22 16:35
آگو نظرت راجع به قهرمانی پرتغال چیه؟ منظورم بحث حق و غیر حق بودن نیست.اصلا این قضیه را درست نمی دونم.می خوام حست را بدونم.

1395/04/22 10:25
آگو نظرت راجع به قهرمانی پرتغال چیه؟ منظورم بحث حق و غیر حق بودن نیست.اصلا این قضیه را درست نمی دونم.می خوام حست را بدونم.

1395/04/22 10:24
آگو نظرت راجع به قهرمانی پرتغال چیه؟ منظورم بحث حق و غیر حق بودن نیست.اصلا این قضیه را درست نمی دونم.می خوام حست را بدونم.

1395/04/22 04:45
راستش حس خاصی ندارم. یعنی ایتالیا که حذف شد بازیها رو دیدم ولی انگار که ندیدم. بی حس و حال.
فقط در فینال نکته باحال این بود که پیش خودم میگفتم اگه پرتغال قهرمان بشه رونالدو خیلی مغرورتر میشه، پس بزار فرانسه قهرمان بشه. بعد دیدم رونالدو گریه کرد و قیافه پوگبا رو دیدم، خیلی مغرور به نظر رسید، با خودم گفتم خب بزار پرتغال برنده بشه، تازه تا الان هم قهرمان نشده. یهو ادر گل زد و ...
در کل فکر کنم مشکل اصلی برج ایفل باشه.
اون زخمی که فرانسه در 98 و مخصوصا 2000 زد هرگز پاک بشو نیست
1395/04/21 20:59
آگو نظرت راجع به قهرمانی پرتغال چیه؟ منظورم بحث حق و غیر حق بودن نیست.اصلا این قضیه را درست نمی دونم.می خوام حست را بدونم.

1395/04/14 17:59
فقط میتونم بگم که واقعا لذت بخش بود. واقعا لذت بخش.
یکی از اعضای خانواده بعد از 10 سال، یعنی بعد از فینال 2006، اومد نشست پای تی وی با هم دوباره بازی ایتالیا رو دیدیم. همش هم میگفت این کُنته کیه. بعد دیدش گفت فقط کَنته!
به نظر من کُنته فقط یک اشتباه کرد و اونم پنالتی زن ها بود، یعنی بارزالی و جاکرینی باید بجای زازا و پله میزدن. حیف شدن واقعا. شاید اونجا فکر میکرد زازا و پله عمرا این قدر بد پنالتی بزنن.
اگر جام ملت ها به سبک قدیمی بود الان ایتالیا در نیمه نهایی بود.
هر انتقادی از کنته برام عجیب به نظر میرسه. حاضر نشدن دو تا اردو بهش بدن، بعد الان همه شدن کارشناس تاکتیکی، ان تا مقاله می نویسن. جوری حرف میزنن انگار داخل تمرینات بودن. مثل همین قضیه دروسی. کنته خیلی به دروسی اعتقاد داشت، ولی در مورد آمادگی بدنیش تردید داشت. در بازی با اسپانیا که تعویضش کرد همه گفتن چرا این کارو کرد، بعد مشخص شد دروسی مصدوم بوده.
امیدوارم کنته در چلسی موفق باشه. واقعا ازش سپاسگزارم چون کاری کرد که همه دوباره از ایتالیا حساب ببرن. اینکه مربی ای مثل کنته کنار زمین باشه خیلی خوبه، حرکاتش به همه چیز هیجان میدن. کارهاش با مورینیو و سیمئونه متقاوته. مورینیو توهین آمیز رفتار میکنه، سیمئونه هم تقریبا مثل مورینیو، ولی انگار هنوز بازیکن مونده. کنته به شکل جنتملن واری هیجان میده.
پرتغال رفته نیمه نهایی و ما نرفتیم. حیف. بیشتر دلم از این میسوزه که با این همه زحمت و تلاش و بازیهای خوب برخی انتقادات مطرح میشه.
اسطوره هامون که دیگه تکرار نمیشن، شاید هیچ وقت پر ستاره نشیم، ولی اگر همیشه همین طور بازی کنیم غمی نیست. بازی با اسپانیا نهایت هیجان بود، همین طور بازی با بلژیک. پنالتی ها با آلمان هم وحشتناک بودن.
خوب میشه اگر ونتورا هم به استفاده از 3-5-2 ادامه بده، تخصص هم داره در این مورد. ولی ای کاش دفاع رو رها نکنه، گول نخوره و بدونه که تیم ملی نتیجه میخواد نه بازی زیبا و هجومی. 100 تا بازی زیبا و هجومی هم که انجام بدی، یک نتیجه بد بگیری اعدامت میکنن.
1395/04/13 15:18
من فکر میکنم در مجموع توی این جام برای فوتبال ایتالیا اتفاق خوبی افتاد...هم زمان شدن این اتفاق با قانون اقلا 8 بازیکن بومی در لیست تیمها به نظرم باعث اتفاقات خوبی میشه و در عین حال ونتورا هم آدمیه که بلده چجوری از پتانسیل جوونها استفاده کنه....راستش تا قبل از این جام از کنته خوشم که نمیومد هیچ حتی بدم هم میومد ازش...ولی کنته با همه بد سلیقگی هاش در انتخاب بازیکن و با همه استفاده نکردن از پتانسیل بازیکنهایی مثل الشراوی و برناردسکی و اینسینیه همونطور که خودش بعد از بازی دیشب گفت میراث خوبی از خودش به جای گذاشت...و اونم همونطور که خودش گفت عشق به آتزوری بود...مربی که تو شادی با بازیکنها از دماغش خون بیاد و مثل یه بازیکن کنار زمین هیجاتن داشته باشه و از نیمکت بالا بره شور و هیجانی رو برگردوند به فوتبالی که این موضوع رو کم داشت...این اتحاد بازیکنها که بر مبنای همین شور و شوق بوجود اومده بود مثال زدنی بود...به نظرم کنته با تمام حماقت هاش بذر خوبی رو کاشت که امیدوارم ونتورا به ثمر بنشونتش...از اون مهمتر امیدوارم این شور و شوق فدراسیون رو تحت تاثیر قرار بده که اسن سیستم غلطِ قدیمیه خانوادگی و بر مبنای صرفا منافع شخصی خانواده ها یعنی باشگاههای خانوادگی و غیر حرفه ای رو تغییر بده...نمیدونم چرا ولی احساس میکنم دیشب خیلی اتفاقات خوبی افتاد واسه فوتبال ایتالیا...ایتالیا به همچین تراژدی جذابی که این احساس رنجِ نوستالژیک رو بهش تزریق کنه احتیاج داشت....اینا سوخت موتور فوتبال ایتالیاست...
1395/04/13 15:05
میدونی دیشب چه اتفاقی افتاد؟ دیشب دوباره ایتالیا جذاب ترین تیم جهان شد..یه ایتالیای کلاسیک با یه باخت کلاسیک...قطعا میتونم بگم این جذاب ترین ضربات پنالتی بود که تو زندگیم دیده بودم....وای که اگه جی جی روی ضربه هکتور یه کم دستش رو می گرفت پایینتر و توپ به نامردی ترین شکل ممکن از زیر دست تنها اسطوره باقی مونده جهان فوتبال رد نمی شد...میدونی برای نسل ما که با باخت های ایتالیا در ضربات پنالتی دهه نود عاشق این تیم شدیم دیشب یه نوستالژی عجیب غریبی بود...یه درد زیاد همراه با احساس غرور و افتخار...کاش سیمونه زازا اینقدر احمق نبود...بازیکنی که هنوز گرم نشده چرا باید حساس ترین ضربه زندگیش رو با سرعت 120 کیلومتر بر ساعت و اینقدر بی دقت بزنه...میدونی چرا؟ چون سیستم غلطه و زازا 25 ساله توی سیستم غلط یه بازیکن بی تجربه هست و چندان بازی نکرده....این احساس دردناکِ لذت بخش نوستالژی چیزیه که فوتبال ایتالیا بهش احتیاج داشت....واقعا ادم تاسف باید بخوره به حال فوتبالی که پرتغال با 5 تا مساوی پای فینال وایساده و ایتالیا با اول شدن در گروه مرگ و حذف اسپانسای مغرور و بازی شجاعانه جلوی آلمان در 4 تیم نیست...
1395/04/12 12:52
پیکی بلایندرز برای من مثل راه رفتن داخل گِل میمونه، از بس کنده. ولی دو فصل رو دیدم، منتظرم تا فصل سه تموم بشه.
پاریس-تگزاس رو قبل از رفتن به دانشگاه دیدم. زیاد ارتباط برقرار نکردم، شاید اگر کارگردان وندرس نبود و نقش اصلی هری دین استنتن رهاش میکردم، بماند که رها کردن فیلمی در میانه راه برام غیرممکنه.
براردچرچ هم نرفتم سراغش هنوز. وقت نشده.
ویکتوریا هم به خاطر ژانرش احتمالا حتما می بینم.
سریال پلیسی پس می بینی. KILLING؟ فکر کنم بتونی در یک هفته همش رو ببینی، شاید هم کمتر. از بس سریعه. فکر کنم یک روز 12-13 قسمتش رو دیدم.
اگر تیفوسی پلیسی بودی می گفتم بری سراغ شیلد. آخرش دیوانه کنندس، بعد از هفت فصل.
1395/04/11 00:49
از سال خوشم نیومد. 2 3 قسمت اولش سرخوشی و بی خیالی عجیبی بهم تزریق کرد برای زندگی کردن اما رفته رفته به جایی رفت که ترجیح دادم فصل اول را نیمه تموم رها کنم.
با سریال پلیسی یا جنایی خیلی عالی هیچ مشکلی ندارم.فارگو را دیدم و واقعا دوست داشتم.رد پای عجیب کوئنی توش بود.کلی چیز یاد گرفتم از فارگو.البته فیلم سینماییش را هم دوست دارم.پلان آخر فیلم و سریال عالین...خانواده و آرامش روزمرگی.این دفعه روزمرگی مثبت.

هانیبال را می بینم حتما.به زودی شروعش می کنم.از هفته بعد .فصل یک پیکی بلایندرز را هم دیدم و خوشم اومده بود خیلی.می خوام فصل 2 راهم شروع کنم هرچند منظورم از سریال یک سریال حدودا 60 قسمتی هست که واقعا یک زندگی کامل باشه.نه مینی سریال یا سریالی با تعداد 6 7 قسمت در یک فصل.

امشب یه فیلم عجیب دیدم.یه فیلم خیلی خوب.
Paris,Texas یه فیلم بی نهایت انسانی و تا حدی عارفانه ی انگلیسی زبان ِ آلمانی.عاشقش شدم.ازون فیلم های شاعرانست.نمی دونم خوشت میاد یا نه.
آهنگ متن سریال broadchurch را گرفتم.یه دونه.الان دارم بعد تماشای پاریس تگزاس گوش می دمش خیلی می چسبه.یه حس عمیق داره آهنگش.فیلم آبی کیشلوفسکی را هم دیده بودم تقریبا همین طور حس قوی داشتم.بعد اون فیلم هم این موزیک را گوش کردم.آهنگ beth's theme از amalds.

Victoria از آلمان را هم دیدم تازه که 2015 هست.کل فیلمش تو یه نما گرفته شده.عاشقش نیستم اما فیلم خوبیه و به نیمه دومش علاقه مندم.
1395/04/10 00:37
better call saul
به سبک بریکینگ بده، ولی بدبختی اینه که دو فصلش اومده
leftovers؟
بیشتر اونایی که میخوام بهت بگم یا جنایی هستن یا پلیسی
سریال ایتالیایی هم من یک سریال گرفتم، گروه ضد مافیا-همون که کاپیتان گفت می بینه - متاسفانه زیرنویس انگلیسی نداره. گیر کردم. یک گومورا هم گرفتم که اونم جناییه.
درسته سریال ها زیاد شدن ولی هنوز خط بین خیلی خوب ها و متوسط یا بدها مشخصه.
هانیبال درسته جناییه، ولی خیلی دیالوگ داره. روانشناسیه همش.
1395/04/9 15:12
از هانیبال تعریف شنیدم.میکلسون هم توشه که خوشم میاد کارشو ببینم.اما آخه قاتلی دوس ندارم.حجم سریال ها بی نهایت زیاد شدن.خیلی ها شون را قبل از دیدن باید سوزوند امادنبال سریال عالی هستم ک بشه باش زندگی کرد نه فقط دیدش.مثل برکینگ بد ک پارسال باش زندگی کردم.ازپارسال تا الان فقط دو فصل فارگو را کامل دیدم و خوشم اومد.باقی سریال ها جذبم نکردن ک ادامه بدم و زود پاکشون کردم تا ب چیزای دیگه فکر کنم.

فعلا با کتاب سرم را گرم می کنم تا شاید یه سریال به تورم بخوره.کاش میشد یه سریال خوب از المان,فرانسه یا ایتالیا دید.
1395/04/8 22:25
burn after reading که آخر خندس. البته خیلی از فیلم های این دوران ما هم پست مدرن هستن، هر برداشتی دلت میخواد داشته باش
لبوفسکی که شاهه. 500 بار ببینیم هم مزه داره.
دود:
اوه، نایس مارمت
فرندز هنوز کامل ندیدم، وقت نشده. دستم پره. ولی می بینم. البته مدل مورد علاقه من نیست، ولی خب تکمیل میکنم. نمیدونم بهت میسازه یا نه.
دکستر که من خوشم اومد، ولی آخه قاتل سریالیه-خانوادگیه. به کارت میاد؟ بهتر نیست بری هانیبال ببینی، سه فصل هم هست، با کیفیت عالی. قاتل سریالی-سوررئالیسم! تکراری هم نمیشه چون کمه.
فرار از زندان رو دیدم. زمستون دیدمش، در بخشی از دوران بیماری. اولش بیشتر خوشم اومد، ولی خب آخراش دیگه نه.
در کل یکی از بهترین هاست، ولی خیلی بالای لیستم نیست.
سریال خوب کم نیست، ولی باید ببینی چی میخوای.
1395/04/8 17:10
امروز بعد بازی انقد حس خوبی داشتم نشستم فیلم پست مدرن burn after reading را دیدم.اهل این فیلم ها نیستم.یه جورایی ندیده می دونم خوشم نمیاد از هجو و این چیزا اما این فیلم خیلی بم چسبید.گاهی واقعا می خندیدم با فیلم.خیلی خوشم اومد.از کوعنا فقط لبوفسکی را دوس نداشتم.واقعا خوشم نیومد و اذیت شدم.
برد پیت چ بازی کرد.خیلی بازیگر بزرگیه.به معنای واقعی هنر پیشه ست.از پس هر نقشی بر میاد.

آگو سریال فرندز را دیدی؟نظرت چیه؟میخوام یه سریال خوب شروع کنم.یه سریال کامل.دکستر هم تو فکرمه.
رلستی فرار از زندان را دیدی؟نظرت چیه؟برای اول دبیرستان دیدمش.عاشقشم و بهترین سریال برای منه.
1395/04/8 14:53
عاشق این سبک بازیکن ها هستم.بازیکن هایی که خیلی ها اسمشون را نشنیدن اما کارهای ماندگار می کنن...جاکرینی بارزالی پروتا و...
بی نهایت احساس غرور مثبت می کنم.این همون تیمیه که وقتی بچه بودم طرفدارش شدم.
زنده باد کنته...فصل بعد بی صبرانه منتظر چلسی ام.
1395/04/8 10:58
عاشق این سبک بازیکن ها هستم.بازیکن هایی که خیلی ها اسمشون را نشنیدن اما کارهای ماندگار می کنن...جاکرینی بارزالی پروتا و...
بی نهایت احساس غرور مثبت می کنم.این همون تیمیه که وقتی بچه بودم طرفدارش شدم.
زنده باد کنته...فصل بعد بی صبرانه منتظر چلسی ام.
1395/04/7 17:29
عکس پست من رو به یاد گل توتو در بازی اول با اسپانیا، در چهار سال پیش انداخت...
شاید جیاک شبیه دی ناتاله هم باشه.
حالا واردی به جای خود، ولی آدمای اهل منطقه ی توسکانی، واقعا عجیب هستن. به کارای اسپالتی فکر کن...
یا به حرف امیلیانو ویویانو بعد از پیوستن به فیورنتیا، که گفت: «شماره ی 10 را می خواهم.»
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر