تبلیغات
دنیای دیوانه ی دیوانه - مطالب Agostino Di Bartolomei

هواپیمای آتزوریِ 82 نابود می‌شود؟

1394/12/17 20:59نویسنده : Agostino Di Bartolomei

ارسال شده در: بتبال ،
 

هواپیمایی که اعضای تیم ملی فوتبال ایتالیا پس از کسب قهرمانی جام جهانی 1982 با آن از مادرید به وطن بازگشتند شاید اوراق شود.

آتزوری در فینال جام جهانی 1982 توانست 3-1 آلمان غربی را شکست دهد و جام قهرمانی را سانتیاگو برنابئو بالای سر ببرد.

یکی از عکس های معروف مربوط به آن دوران نشان می دهد که رئیس جمهور ایتالیا ساندرو پرتینی، سرمربی انزو بیرزوت و دو تن از بازیکنان معروف تیم ملی دینو زوف و فرانکو کازیو در هواپیما مشغول ورق بازی هستند.

آن هواپیما آخرین بار در 2001 مورد استفاده قرار گرفته و شاید به زودی اوراق شود.

شرکت Alitalia هواپیما را فرودگاه فیومیچینو نگه داشته و با توجه به ارزش تاریخی اش مراقب آن بوده است.

با این حال، هزینه نگهداری هواپیما سنگین است و به همین خاطر ایده قرار دادن آن در موزه بی نتیجه بوده است.

 


آخرین ویرایش: - -

 

«کلام»

1394/12/16 00:03نویسنده : Agostino Di Bartolomei

ارسال شده در: عمو مشکل گشا ،
 

چند روز پیش به خانه ی سالمندان رفتم. خانم پیر باز هم تنها، جلوی تلویزیون بود. به آب نبات های نعنایی که برایش برده بودم، حمله کرد، در کنارش نشستم و برنامه را تماشا کردم. گوینده ای که چون بسیار جوان، بسیار زیبا، بسیار خوش عطر، بسیار پر درآمد و پشت دوربین بود از شادی در پوست خود نمی گنجید. از زن هنرپیشه ای سوال می کرد. از او پرسید: «شما در جزیره ای خالی و بی سکنه، فقط یک همراه دارید، کدام یک از این دو نفر را انتخاب می کنید، مردی که به شما عشق می ورزد اما یک کلمه هم با شما حرف نمی زند یا مردی که می توانید از هر دری با او صحبت کنید اما هرگز به شما عشق نخواهد ورزید». زن هنرپیشه، برخلاف انتظار گرداننده ی برنامه، پاسخ داد: «مردی که حرف می زند». مرد جوان متعجب و بی شک اندکی سرخورده، از او دلیل انتخابش را پرسید. زن گفت: «عشق همیشگی نیست اما تا پایان عمر باید از کلام استفاده کنیم، مجبوریم».

از کتاب دیوانه وارِ «کریستین بوبن»

 


آخرین ویرایش: 1394/12/16 00:05

 

زمن به دنبال اولین جام

1394/12/14 13:17نویسنده : Agostino Di Bartolomei

ارسال شده در: بتبال ،
 

زدنک زمن تلاش می کند تا با اف سی لوگانو به اولین جامش برسد.

زمن بخش عمده دوران مربیگری اش را در فوتبال ایتالیا سپری کرد، اما تجربه کار در چند کشور دیگر را نیز دارد. پس از دورانی کوتاه و ناموفق در کالیاری، زمن تصمیم گرفت به لوگانو ملحق شود، تیمی نه چندان سرشناس در فوتبال سوئیس.

انتظار نمی رفت که لوگانو بتواند با بزرگان رقابت کند و آنها در جدول ده تیمی لیگ سوئیس هشتم هستند و فقط یک امتیاز بالاتر از منطقه سقوط.

با این حال، وضعیت در جام حذفی سوئیس کاملا متفاوت است.

لوگانو توانست با حذف کاستلو، بلینزونا، وینترثور، کُنیز و لوزرن به فینال برسد و 29 مه باید برابر اف سی زوریخ به میدان برود.

آخرین پیروزی تیم زمن در جام حذفی به لطف دو گل آناستاسیوس دونیز مهاجم یونانی بدست آمد. یوونتوس مالک قرارداد دونیز 19 ساله است، همان تیمی که زمن هرگز رابطه خوبی با آن نداشته است.

به هر صورت، لوگانو فرصت دارد تا برای اولین بار پس از 1993 جامی را بالای سر ببرد.

زمن 68 ساله گفت: «خوشحالم.»

 


آخرین ویرایش: - -

 

وضعیت اینتر بدتر از پارماست

1394/12/13 23:11نویسنده : Agostino Di Bartolomei

ارسال شده در: بتبال ،
 

جیامپیترو مانتی رئیس سابق پارما ادعا می کند که وضعیت اینتر بدتر از پارمایی است که فصل گذشته ورشکست شد.

مانتی که در برشا و اسلوونی فعالیت های تجاری اش را انجام می دهد یکی از چند فردی بود که فصل گذشته برای مدتی کوتاه به ریاست پارما رسیدند، اما کاری از پیش نبردند.

در مصاحبه با لا ریپوبلیکا، مانتی گفت: «همه نوشتند که مانتی آمد و در عرض 20 روز شهر را خراب کرد.»

«در گاتزتا دلو اسپرت خواندم که اینتر 417 میلیون یورو بدهی دارد. چرا اینتر ورشکست نمی شود و پارما می شود؟»

«نوشتند که پارما 200 میلیون یورو بدهی دارد، اما 60 میلیون یورو بود، حداکثر 80 میلیون یورو. می دانید چقدر از این طور موارد در سری آ هست؟ اما آنها حتما باید کاری می کردند که پارما سقوط کند...»

این هفته گالاتاسارای به دلیل رعایت نکردن قوانین مالی از حضور در مسابقات اروپایی فصل آینده محروم شد.

اینتر در فصل جاری مسابقات اروپایی حضور نداشته، اما تردیدهای جدی در مورد باشگاه و اینکه می تواند برای شرکت در مسابقات ثبت نام کند وجود دارند.

 


آخرین ویرایش: - -

 

میلان چرا بالوتلی را گرفتی؟

1394/12/11 20:06نویسنده : Agostino Di Bartolomei

ارسال شده در: بتبال ،
 

دیان ساویچویچ مهاجم سابق میلان از سران باشگاه ایتالیایی به دلیل بازگرداندن ماریو بالوتلی به سن سیرو انتقاد کرده است.

در تابستان 2014، میلان بالوتلی را به لیورپول فروخت. ناکامی بالوتلی در لیورپول ادامه پیدا کرد، اما میلان تصمیم گرفت تا در تابستان 2015 او را به عنوان یار قرضی مجددا به خدمت بگیرد.

ساویچویچ که از 1992 تا 1998 با پیراهن میلان به میدان می رفت به کوریره دلو اسپرت گفت: «صادقانه می گویم که درک نمی کنم چرا میلان تصمیم گرفت تابستان گذشته بالوتلی را جذب کند – درک این تصمیم مدیران برایم دشوار است.»

«منظورم این نیست که بالوتلی مهاجمی فوق العاده نیست، ولی همه می دانند که او چطور آدمی است.»

«مدیران فکر کردند که می توانند او را عوض کنند؟ انتظار داشتم که باشگاهی محتاط همچون میلان چنین قمار پرخطری که احتمال برنده شدنش کم است را انجام ندهد.»

 


آخرین ویرایش: 1394/12/11 20:09

 

رکورد جدید «سوپرمن»

1394/12/10 12:48نویسنده : Agostino Di Bartolomei

ارسال شده در: بتبال ،
 

جی جی بوفون سنگربان یوونتوس رکورد جدیدی را برای خودش به ثبت رساند.

کاپیتان 38 ساله بیانکونری و تیم ملی ایتالیا دیشب توانست در پیروزی 2-0 برابر اینتر دروازه تیمش را بسته نگه دارد.

بوفون علاوه بر اینکه اینتر را شکست داد یک رکورد شخصی اش را نیز شکست.

«سوپرمن» 746 دقیقه است که گلی در سری آ دریافت نکرده، یک دقیقه بیش از رکورد قبلی اش.

هشت بازی پیش بود که بوفون در سری آ گل خورد.

بوفون حالا به دنبال رکورد افسانه ای سباستیانو روسی سنگربان میلان است که در فصل 94-1993 سری آ توانست 928 دقیقه دروازه اش را بسته نگه دارد.


آخرین ویرایش: - -

 

آس.کر، سال پیش، همین موقع

1394/12/9 22:12نویسنده : Agostino Di Bartolomei

 

به زودی مراسم اسکار 2016 برگزار میشه و اخیرا خیلی ها پرسیدن که نظرت چیه(حالا انگار که نظرم خیلی مهمه و این خودش جای امیدواری داره).

فعلا نمیتونم در مورد فیلم های اسکار 2016 نظری بدم چون هنوز ندیدمشون. آدم نباید در مورد چیزی که ندیده نظر بده. مثلا بعد از اسکار 2015 همه میگفتن که حق فلان فیلم بود، حق اون بود، حق این بود، کلا داخل حق سیر می کردن، ولی بعید میدونم کسی در اون مقطع همه فیلم ها رو دیده بود، احتمالا بر پایه این نظریه «همیشه حق با همون کسیه که آواز حق سر میده» نظر میدادن.

به هر صورت، این لیست منه. تمام فیلم های سینمایی بلند اسکار 2015 رو دیدم. نظر شخصیه یعنی ممکنه فیلمی که من میگم آشغاله از نظر فرد دیگری بهترین فیلم ده سال اخیر باشه – این احتمال رو هم باید در نظر گرفت که شاید اون فرد در ده سال اخیر ده فیلم دیده باشه.

به خاطر لحن من هم ناراحت نشین(البته انتخاب با شماست)، ولی متاسفانه خیلی ها هستن که ندیده حرف میزنن و در نتیجه اکثر بحث ها رو بی ارزش میکنن. حداقل احترام میتونه این باشه که وقتی ندیدیم نظری ارائه نکنیم. زیاد هم نباید این بحث رو جدی گرفت چون رای دهندگان اسکار هم ندیده انتخاب میکنن.

یک نکته مهم اینه که 2015 بی شاهکار بود، برخلاف 2014 که The Great Beauty و The Hunt رو داشت.

فیلم های بسیار خوب(که باید حتما دید و ارزش بازبینی مجدد رو دارن):

Leviathan

Birdman

فیلم های خوب(دیدن این فیلم ها وقت تلف کردن نیست، حتی میتونه تجربه خوبی باشه ولی نه چند بار):

Boyhood

The Imitation Game

The Grand Budapest Hotel

The Theory of Everything

Tangerines

Whiplash

Nightcrawler

Wild Tales

Timbuktu

فیلم های معمولی همراه با داشتن عناصر قابل توجه(عنصر قابل توجه میتونه بازی خوب یک بازیگر، ویژگی های فنی یا هنری باشه. شاید یک فیلم مثلا فقط جلوه های ویژه قوی داشته باشه):

Foxcatcher

Still Alice

Interstellar

X-Men: Days of Future Past

Inherent Vice

معمولی نزدیک به ضعیف:

Two Days, One Night

The Judge

Mr. Turner

Dawn of the Planet of the Apes

Unbroken

Guardians of the Galaxy

فیلم های ضعیف:

The Hobbit: The Battle of the Five Armies

Captain America: The Winter Soldier

Ida

American Sniper

Begin Again

بسیار ضعیف(فیلم هایی که دیدن اونها با کمی حسرت در مورد وقت از دست رفته همراه شده):

Into the Woods

Maleficent

Selma

Beyond the Lights


آخرین ویرایش: - -

 

برتولت، از تو چه باقی خواهد ماند؟

1394/12/8 15:45نویسنده : Agostino Di Bartolomei

ارسال شده در: عمو مشکل گشا ،
 

یکی از هفته نامه های جدی پاریس در آوریل 1999 بخش ویژه ای را درباره ی نابغه های قرن منتشر کرد. در این فهرست نام هیجده نفر از درخوران این عنوان آمده بود: کوکو شانل، ماریا کالاس، زیگموند فروید، ماری کوری، ایو سن لوران، لوکوربوزیه، الکساندر فلمینگ، رابرت اوپنهایمر، راکفلر، استانلی کوبریک، بیل گیتس، پابلو پیکاسو، هنری فورد، آلبرت آینشتن، رابرت نویس، ادوارد تللر، تامس ادیسون، ج.پ. مورگن. به این ترتیب: در این فهرست نام هیچ رمان نویسی، هیچ شاعری، هیچ نمایشنامه نویسی جای ندارد؛ و نیز هیچ فیلسوفی؛ حتی نام یک معمار یا نقاش هم نیست، اما نام دو طراح لباس هست؛ در این فهرست نام حتی یک آهنگساز یا یک خواننده هم وجود ندارد. در این فهرست فقط یک فیلمساز دیده می شود و روزنامه نگارهای پاریس کوبریک را برتر از آیزنشتاین، چاپلین، برگمان و فلینی دانستند. این فهرست را آدم های نادان سر هم نکرده بودند. این فهرست به گونه ای بسیار واضح، خبر از یک تحول واقعی می داد: رابطه ی تازه ی اروپا با ادبیات، فلسفه و هنر.

آیا شخصیت های بزرگ فرهنگی فراموش شده اند؟ «فراموش شده» واژه ی درستی نیست. یادم می آید که ما در همان دوره، یعنی در حول و حوش پایان قرن، غرق در موج جزر و مدی تک نگاری ها(مونوگراف ها) بودیم: درباره ی گراهام گرین، ارنست همینگوی، ت.س. الیوت، فیلیپ لارکین، برتولت برشت، مارتین هایدگر، پابلو پیکاسو، یوجین اونیل، یونسکو، سیوران و بی شمار دیگران.

این آثار عداوت آمیز(از کرگ رین به دلیل دفاع از الیوت، و از مارتین آمیس که لارکین را زیر بال خود گرفت، تشکر می کنم) معلوم کرد که فهرست بزرگان چه معنایی دارد: نوابغ فرهنگی را بی هیچ تأسفی کنار گذاشته اند؛ ترجیح دادن کوکو شنال و معصومیت لباس های او به آن شخصیت های بزرگ فرهنگی که همه شان آلوده ی شرارت، فساد و جنایات قرن بودند، مایه تسلا است. اروپا داشت وارد عصر تعقیب کیفری می شد. اروپا دیگر محبوب القلوب نبود، اروپا دیگر خودش را دوست نمی داشت.

آیا این همه به این معنا است که تک نگاری ها، به خصوص نسبت به آثار نویسندگانی که توصیف شان می کردند، بی رحم بودند؟ اصلا و ابدا. در آن دوره هنر جذابیت خود را از دست داده بود و استادان دانشگاه و خبرگان، دیگر نه به نقاشی علاقه داشتند و نه به کتاب ها، فقط دلبسته ی آدم هایی بودند که این همه را پدید آورده بودند؛ برای شان زندگی این آدم ها جالب بود.

زندگی در عصر مدعی العموم ها چه معنایی دارد؟

توالی طول و دراز رویدادهایی که هدف ظاهر فریبنده شان پنهان کردن گناه است.

نویسنده ی تک نگار برای گشتن به دنبال گناه باید استعداد یک کاراگاه و شبکه ای از خبرچین ها را داشته باشد. او باید اسامی خبرچین ها را در پانویس ها ذکر کند تا اعتبار خودش را قربانی نکند، چون از نظر تخصصی، پانویس ها شایعات را به حقیقت تبدیل می کنند.

کتابی حجیم و هشتصد صفحه ای درباره برتولت برشت را باز می کنم. نویسنده که استاد ادبیات تطبیقی است، بعد از آن که دنائت روح برشت را با شرح تمام جزئیات به اثبات می رساند(هم جنس خواهی پنهان، شهوت پرستی، بهره کشی از دوست دخترهایی که نویسندگان حقیقی نمایشنامه های او بودند، طرفداری از استالین، استعداد دروغ گویی، آزمندی، بی رحمی) بالاخره در فصل 45 به بدن او و به خصوص به بوی بسیار بد بدنش می پردازد و یک پاراگراف کامل را به توصیف آن اختصاص می دهد. نویسنده برای آن که ماهیت علمی افشاگری مربوط به این بدبویی را تضمین کند، در یادداشتی در همین فصل می نویسد: «این توصیف مشروح را به نقل از ورا تنشرت آورده که در آن زمان رئیس لابراتوار عکس برلینر آنسامبل بوده و نویسنده «در 5 ژوئن 1985» با او مصاحبه کرده است(یعنی سی سال بعد از آن که این مردک بوگندو در تابوت آرمید).

آی برتولت، از تو چه باقی خواهد ماند؟

همکاران وفادارت سی سال آزگار بوی تن ات را محفوظ نگه داشتند و بعد دانشمندی با استفاده از روش های مدرن لابراتوارهای دانشگاهی، این بو را تشدید و احیا کرد و حالا روانه اش کرده تا به آینده ی هزاره ی ما راه یابد.

بخشی از کتاب مواجهه از میلان کوندرا

ترجمه فروغ پوریاوری

 

 


آخرین ویرایش: 1394/12/16 00:05

 

رویای چینی در فوتبال

1394/12/4 18:42نویسنده : Agostino Di Bartolomei

 

پشت پرده هزینه شگفت انگیز چین برای فوتبال

چین یك كشور چپ گرای افراطی در شرق قاره كهن است. این كشور توسط حزب كمونیست اداره می شود و رهبر حزب در راس همه امور است. آنها هم مانند اسلاف خویش در شوروی در ابتدا توجه خاصی به فوتبال نداشتند و تنها به رشته های المپیكی دل بسته بودند و سرمایه گذاری گسترده ای هم روی آنها كردند. بررسی جدول مدال های المپیك نشان می دهد آنها به خوبی به اهداف خود در این زمینه رسیده بودند. اما بعد از مدتی مثل دوستان شان در شوروی فهمیدند فوتبال تا چه حد ضروری است. با روی كار آمدن رییس جمهور جدید، ژی جین پینگ اوضاع كمی دگرگون شد. این سیاستمدار كه سومین فرد قدرتمند جهان است، در نخستین سفرش به بریتانیا به جای بازدید از اماكن سیاسی این كشور، در همان روز اول به ورزشگاه اتحاد در شهر منچستر رفت. او در ورزشگاه خانگی من سیتی با آگوئرو سلفی گرفت و از كل امكانات این ورزشگاه جدیدالتاسیس بازدید كرد. ژی جین پینگ پیش از سفر پاییز گذشته به بریتانیا، در مصاحبه ای گفته بود: «بزرگ ترین آرزوی من ‏برای فوتبال این است كه تیم های چینی بتوانند به بهترین های دنیا تبدیل شوند. فوتبال می تواند نقش مهمی ‏در تقویت قوای جسمی مردم باشد و همچنین الهام بخش آنها برای افزایش روحیه جنگندگی.»

سلفی رییس جمهور چین، دیوید كامرون و سرخیو آگوئرو

این دیدار رییس جمهور چین استارت یك پروژه عظیم بود. پروژه ای كه در ژانویه ٢٠١٦ از آن رونمایی شد و تنی چند از ستارگان بزرگ و نه چندان پا به سن گذاشته فوتبال اروپا راهی سوپر لیگ چین شدند. البته این پروژه چند سال قبل و با روی كار آمدن مارچلو لیپی در نقش سكان دار گوانگژو آغاز شد: اما رسما از ژانویه ٢٠١٦ ابعاد وسیع آن برای عموم مردم به نمایش درآمد. ژی جین پینگ كه علاقه اش به فوتبال را هیچگاه مخفی نكرده، كمیته ای سه نفره تشكیل داد تا اصلاحات ‏در فوتبال چین را آغاز كنند: كمیته ای كه اعضایش را لیو یاندونگ، معاون ارشدش، به همراه لیو پنگ، ‏وزیر ورزش و كای ژنهوا، رییس فدراسیون فوتبال، تشكیل می دادند. ‏رییس جمهور جدید چین به خوبی می داند كه از فوتبال می تواند در راستای رسیدن به اهداف سیاسی و اقتصادی اش كمك بگیرد و نقش این ورزش در معادلات بین المللی تا چه حد فراگیر است. بنابراین دست كمك به سوی ثروتمندترین كمپانی ها و بازرگانان ‏چینی دراز كرد: مردانی كه دست و دلبازی شان در چند هفته اخیر، همه را با این سوال مواجه كرده كه ‏در چین چه خبر است؟وانگ جیانلین – ثروتمندترین مرد چین– از افرادی است كه دست دولت را در این بین گرفته و درخواست كمك آنها را پاسخ داده است. مالك كمپانی دالیان واندا كه سهم بزرگی در احیای دوباره آتلتیكو مادرید داشت، حالامی خواهد فوتبال كشورش را بسازد. او تابستان گذشته در نشست مشترك توسعه فوتبال چین- بریتانیا شركت كرد. او پیش از این هم دستمزد چند میلیون یورویی كاماچو برای نشستن روی نیمكت تیم ملی چین را هم پرداخت می كرد. لی رویگانگ بزرگ ترین كمپانی تصویری چین را مدیریت می كند و از اعضای پرنفوذ حزب است. او با حمایت های خود از فوتبال چین گامی بزرگ در خرید بازیكنان بزرگ برداشته است. كمپانی او ٢٠درصد از سهام باشگاه منچستر یونایتد را هم مال خود كرده و از پیشگامان پیشرفت فوتبال در چین است. گوئو گوانگ چانگ هم از بازیگران عمده و از حامیان دولت چین در پیشبرد اهداف جاه طلبانه اش است. او یازدهمین مرد ثروتمند چین است و دوستی نزدیكی با خورخه مندس دارد. مندس دومین فرد قدرتمند فوتبال جهان و یك سوپر ایجنت است. او مدیربرنامه های كریس رونالدو، خامس رودریگس، خوزه مورینیو، آنخل دی ماریا و یك دوجین ستاره بزرگ دیگر است. مندس هم نقشی پررنگ در فرستادن فوتبالیست های بزرگ به چین دارد و اصلابعید نیست كریس رونالدو برای سال های پایان فوتبالش راهی چین بشود. در هر حال به نظر می رسد برنامه ای بسیار قوی تر از برنامه كشورهای حوزه خلیج فارس داشته باشند و توسعه پایدار را در دستور كار خود قرار داشته باشند. چین در دهه های اخیر نشان داده در هر چیزی اراده كند بعد از مدتی به اوج می رسد و فوتبال هم نمی تواند از این مسائل مستثنی باشد. در حالی كه لیگ های درجه دو اروپایی و ‏MLS‏ همچنان چشم به ستاره های در حال افول دارند، ‏چینی ها می خواهند با خرید بازیكنانی كه همچنان در تیتر خبرها قرار دارند، توجهات بیشتری را جلب كنند.

 روزنامه اعتماد

 


آخرین ویرایش: - -

 

پس از دیدن یووه-ناپُلی(نه پولی)...

1394/11/25 01:31نویسنده : Agostino Di Bartolomei

ارسال شده در: بتبال ،
 

پس از دیدن بازی یوونتوس-ناپُلی نکاتی به ذهنم رسید که در تلاشم اونا رو بیان کنم. یکم هم جوگیر شدم و در حین اینکه دوست، دشمن و نیروهای حافظ صلح مشغول تبریک گفتن به یوونتوس هستن به سبک گری لینه کر میگم: سری آ مسابقات ساده ای است . 20 تیم به مدت 38 هفته با یکدیگر رقابت می کنند و در آخر یوونتوسی ها قهرمان می شوند...

*بازی خیلی خسته کننده بود. شاید برای بازیکن هایی که در زمین بودن همین طور بوده باشه.

*ساری گفته بود که برای برد میرن داخل میدون ولی این طور نبود. البته این طور بازی کردن یک امتیاز مهم داره: اینکه بعد از باخت میزان ابیاتی که ساری باید هضم کنه کمتره، چون تجربه نشون داده که اگر در چنین مسابقه ای هجومی وارد زمین صاحبخونه بشی و ببازی باید تا یک قرن حتی از دانشجویی که مقاله هاش رو کپ میزنه انتقاد بشنوی!

(اون تجربه که گفتم، تجربه مربیگری نبود).

*در طول 90 دقیقه شوت هایی زده شدن، ولی هیچ کدوم با فکر زده نشدن. البته برخلاف بقیه شوت ها، شوت زازا قدرت داشت و همین طور مالش!

*در طول مسابقه تعداد بازیکنان فریادکش ناپلی بیش از یووه بود، این نشون میده که بازی برای بازیکنای ناپلی حساس تر بود، حتی با اینکه صدرنشین بودن. عجیب نیست، چون بازیکنان یوونتوس دیگه براشون عادی شده و میدونن که برای بردن نیازی به استفاده از فک های مبارک نیست(نه اینکه از این هنر بی بهره باشن). البته شاید هم ناپلی به اندازه کافی قوی نبود.

*نکته بسیار جالب توجه این بود که بعد از رفتن بونوچی روی نیمکت، روگانی به زمین رفت که کیفیت بیشتری داره. البته تجربه زیادی نداره ولی همین یک تعویض کافیه تا عمق ترکیب رو در کنیم. شاید هم کسی باشه که درک نکنه...

 

 


آخرین ویرایش: - -

 

تعداد کل صفحات ( 1250 ) 1 2 3 4 5 6 7 ...