تبلیغات
دنیای دیوانه ی دیوانه - مطالب فقط چاخان

فرصت رو به پایان است

1393/06/19 06:45نویسنده : Agostino Di Bartolomei

 


سازمان جهانی هواشناسی می‌گوید میزان گازهای گلخانه‌ای در سال ۲۰۱۳ به حد بی‌سابقه‌ای افزایش یافته است و اکنون دی اکسید کربن جو ۱۴۲ درصد بیشتر از سال ۱۷۵۰ میلادی یعنی پیش از آغاز انقلاب صنعتی است.

علاوه بر این سرعت تجمیع دی اکسید کربن در جو در فاصله بین سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ بی سابقه بوده است، به عبارت دیگر از سال ۱۹۸۴ (که ثبت دقیق این داده‌ها شروع شد) تاکنون میزان دی اکسید کربن در یک سال اینقدر افزایش نشان نداده بود.

میشل ژارو دبیرکل سازمان جهانی هواشناسی در بیانیه‌ای که امروز (سه‌شنبه ۱۸ شهریور، نهم سپتامبر) همزمان با گزارش سالانه این سازمان در مورد گازهای گلخانه‌ای منتشر شد نوشت: "ما تردیدی نداریم که آب و هوای کره زمین در حال تغییر است و فعالیت‌های بشر مثل سوزاندن سوخت‌های فسیلی باعث شدت و حدت آب و هوا شده است."

"دی اکسید کربن صدها سال در جو و حتی مدت بیشتری در اقیانوس‌ها باقی می‌ماند."

افزایش بی‌سابقه گازهای گلخانه‌ای

سه گاز اصلی که پدیده گازهای گلخانه‌ای را ایجاد می‌کنند دی اکسید کربن (CO۲)، متان (CH۴) و مونوکسید دی نیتروژن (N۲O) هستند.

دی اکسید کربن با ۲.۹ افزایش نسبت به سال ۲۰۱۲ به ۳۹۶ بخش در میلیون (ppm) در سال ۲۰۱۳ رسیده است.

متان (CH۴) (دومین گاز عمده پس از دی اکسید کربن) با سرعتی مشابه پنج سال گذشته افزایش داشته و به ۱۸۲۴ بخش در میلیارد (ppb) رسیده است.

مونوکسید دی نیتروژن (N۲O) با سرعتی مشابه ده سال گذشته به ۳۲۵.۹ بخش در میلیارد (ppb) رسیده است.

"از این رو انتشار آن در گذشته، حال و آینده، بر گرم شدن هوای زمین و اسیدی شدن اقیانوس‌ها اثری تجمیعی دارد. با قوانین فیزیک نمی‌توان چانه زد. فرصت ما رو به پایان است."

به گفته آقای ژارو برای رسیدن به هدفی که سازمان ملل در سال ۲۰۱۰ تعیین کرد، محدود کردن افزایش دمای زمین به ۲ درجه سانتی‌گراد، دانش و امکانات کافی وجود دارد، و تحقق این هدف "مجالی برای سیاره ما و آینده‌ای برای نوه‌های ما آینده فراهم می‌کند."

"دیگر به بهانه ندانستن نمی‌توان دست روی دست گذاشتن را توجیه کرد."

در گزارش سالانه سازمان جهانی هواشناسی برای اولین بار بخشی به اسیدی شدن اقیانوس‌ها اختصاص یافته و در آن آمده که در سیصد میلیون سال گذشته اقیانوس‌ها اینقدر اسیدی نبوده‌اند.

به گفته اکسانا تاراسووا رییس بخش تحقیقات جوی سازمان جهانی هواشناسی علاوه بر اسیدی شدن "دمای اقیانوس‌ها هم رو به افزایش است."

اما آنچه دانشمندان را "بسیار نگران" کرده بجز افزایش بی‌سابقه دی اکسید کربن، کاهش جذب آن در بیوسفر (مجموعه حیات در کره زمین) است.

اقیانوس‌ها، درختان و موجودات زنده تقریبا نیمی از دی اکسید کربن منتشر شده را جذب می کنند.

آخرین بار که چنین پدیده‌ای مشاهده شد سال ۱۹۹۸ بود، در آن سال در کل دنیا سوزاندن زیست‌توده (سوخت با منشا گیاهی) بطرز بی سابقه‌ای زیاد بود و پدیده‌ای مثل ال نینو هم حذب کربن را کاهش داد.

به گفته خانم تاراسووا "در سال ۲۰۱۳ چنین پدیده‌هایی در بیوسفر دیده نشد و همین بسیار نگران کننده است."

"ما نمی‌دانیم آیا این پدیده‌ای موقتی است یا دائمی."

دانشمندان هنوز توضیحی برای این رویداد ندارند اما "این می تواند به معنای آن باشد که ظرفیت بیوسفر به پایان رسیده است."

دانشمندان پیش‌بینی کرده‌اند میانگین دمای کره زمین در این قرن ۴.۸ درجه سانتیگراد افزایش خواهد یافت

قرار است سران کشورهای دنیا اول مهر (۲۳ سپتامبر) در نیویورک گرد هم آیند و در اجلاس ویژه‌ای که به دعوت بان کی مون دبیر کل سازمان ملل تشکیل شده شرکت کنند.

به گزارش موسسه Climate Accountability، نود شرکت در جهان، عامل تولید دو سوم از گازهای گلخانه‌ای هستند. در این میان شرکت‌های نفتی متهم درجه اول هستند.

دانشمندان امیدوارند در این اجلاس مذاکراتی که سالهاست جریان دارد به قدری پیشرفت کند که کشورهای دنیا بتوانند در سال ۲۰۱۵ به "توافقی معنی دار" برسند و برای تغییر آب و هوای زمین واقعا اقدام کنند.

اینکه چگونه این توافق حاصل می‌شود و کشورهای دنیا چه تعهدی را بعهده می‌گیرند هنوز مورد بحث است.


آخرین ویرایش: - -

 

هفته‌ای دو وعده بیشتر گوشت نخورید، خطر کره زمین را تهدید می‌کند

1393/06/11 20:19نویسنده : Agostino Di Bartolomei

 


تحقیقات دانشمندان دانشگاه‌های کمبریج و آبردین نشان می‌دهد برای جلوگیری از افزایش گازهای گلخانه‌ای و تامین نیازهای غذایی مردم دنیا باید مصرف جهانی گوشت کاهش پیدا کند.

به گفته این محققان اگر مصرف جهانی محصولا غذایی حیوانی و لبنیات به همین روال ادامه پیدا کند تولید گازهای گلخانه‌ای ناشی از تولید آنها، تا سال ۲۰۵۰ هشتاد درصد افزایش خواهد یافت.

این گزارش از مردم خواسته از سبک زندگی آمریکایی یعنی مصرف بیش از حد غذاهای حیوانی فاصله بگیرند و در هفته بیشتر از دو وعده گوشت (هر وعده ۸۵ گرم) و پنج تخم مرغ نخورند.

پروفسور کیث ریچاردز استاد دانشگاه کمبریج می‌گوید: "این حرف یک گیاهخوار افراطی نیست، بلکه بحث خوردن گوشت به اعتدال است، یعنی یک رژیم سالم و متعادل."

"با مدیریت تقاضا، مثلا با آموزش‌، می‌توان با یک تیر دو نشان زد، جامعه سالمتر می‌ماند و فشار بحرانی بر محیط زیست کاهش می‌یابد."

این در حالیست که دنیا در جهت عکس حرکت می‌کند، مصرف محصولات غذایی حیوانی روز بروز بیشتر می‌شود و شهرهای دنیا شاهد افزایش روزافزون همبرگر فروشی‌ها هستند.

سالانه حدود سیصد میلیون تن گوشت در دنیا تولید می‌شود.

بر اساس این تحقیق بزودی تولید فعلی برای تامین تقاضای روزافزون کافی نخواهد بود و افزایش تولید از حدی که فعلا هست اثری ویرانگری بر محیط زیست خواهد گذاشت.

بر اساس این تحقیق که در نشریه "نیچر" که به موضوعات تغییرات اقلیمی می پردازد منتشر شده تا سال ۲۰۵۰ زمین‌های کشاورزی ۴۲ درصد و استفاده از کودهای شیمیایی ۴۵ درصد از میزانی که در سال ۲۰۰۹ بود بیشتر خواهد شد.

تا آن سال یک دهم جنگل‌های بکر حاره‌ای دنیا نابود می‌شود.

بر اساس این گزارش اگر تقاضا برای گوشت همینطور ادامه یابد جنگل ها و زمین های زراعی بیشتری باید به دامداری و محل نگهداری دام تبدیل شوند.

از بین رفتن جنگل ها و افزایش دامداری باعث تولید دی اکسید کربن و متان بیشتری می شود و استفاده بیشتر از کودهای شیمیایی هم باعث تسریع تولید گازهای گلخانه‌ای و تغییرات آب و هوایی کره زمین خواهد شد.

تقریبا نیمی از تولید زراعی دنیا به مصرف خوراک دام می‌رسد در حالیکه بسیاری از مردم دنیا غذای کافی ندارند.

فقط غلاتی که در آمریکا به مصرف خوراک دام می‌رسد می‌تواند ۸۴۰ میلیون نفر تغذیه کند و به گزارش سازمان ملل همین تعداد گرسنه در جهان وجود دارد، ۸۴۲ میلیون نفر، و سه میلیارد نفر هم سوء تغذیه دارند.

صنایع تولید مواد غذایی حیوانی از نظر تبدیل گیاهان به غذا پایین‌ترین راندمان را دارند، بطور متوسط سه درصد، به عبارت دیگر برای تولید غذای حیوانی باید به میزان بسیار بیشتری منابع کره زمین را مصرف کرد و به محیط زیست آسیب زد.

به گفته محققان شرایط در صورتی که دور ریختن و اسراف مواد غذایی در سطح جهانی کاهش یابد بسیار بهتر خواهد شد.

در حال حاضر یک سوم (۳۳%) مواد غذایی که در دنیا تولید می‌شود، به ارزش آن ۷۵۰ میلیارد دلار، دور ریخته می‌شود.

به عبارت دیگر محصولی که در ۲۸ درصد زمین‌های زراعی دنیا تولید می‌شود دور ریخته می‌شود.

انرژی مورد نیاز برای تولید معادل یک کیلوکالری

گوشت گوسفند         ۵۷ کیلو کالری

گوشت گاو      ۴۰ کیلو کالری

تخم مرغ         ۳۹ کیلو کالری

شیر    ۱۴ کیلو کالری

محققان معتقدند با آموزش کشاورزان در کشورهای در حال توسعه می توان هر چه بهتر و مفیدتر از زمین های کشاورزی خود بهره برداری کنند.

با این حال بویانا باژلی، پژوهشگر ارشد این تحقیق می‌گوید "نمی‌توان در این زمینه ضرورتا کشاورزی را مقصر دانست بلکه مشکل این است که ما چه غذایی برای خوردن انتخاب می‌کنیم."

تولید مواد غذایی یکی مهمترین عومال نابودی تنوع زیستی است و نقش مهمی در تغییر آب و هوای کره زمین و آلودگی دارد بنابراین اینکه چه غذایی برای خوردن انتخاب می کنیم مهم است."

 

    برای تولید یک کیلوگرم گوشت گاو یازده هزار لیتر آب لازم است وبرای یک کیلوگرم گندم ۱۱۳ لیتر.

    برای تولید یک کیلوگرم گوشت گاو به هفت کیلوگرم دانه گیاهی (غلات) نیاز است.

    سهم صنعت دامداری در تولید پازهای گلخانه‌ای از صنعت حمل و نقل بیشتر است.

    تولید یک کیلوگرم گوشت گاو معادل ۳۶.۴ کیلوگرم دی اکسید کربن تولید می کند.

    تولید یک کیلوگرم گوشت گاو معادل ۲۵۰ کیلومتر سفر با خودرو و یا مصرف یک لامپ صد وات است که بیست روز دائم روشن باشد.

    برای تولید یک کیلو کالری پوتئین حیوانی ۲۵ کیلو کالری انرژی فسیلی باید مصرف شود.

    فضولات صنعت دامپروری آمریکا بیش از فضولاتی است که جمعیت این کشور تولید می کند، هر ثانیه حدود ۴۵ هزار کیلوگرم.

    به گزارش صلح سبز در سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ بیش از ۲.۹ میلیون جریب از جنگل‌های آمازون تبدیل به زمین زارعی برای تولید خوراک دام و طیور شد.

    انرژی لازم برای تولید یک کیلوگرم پروتئین حیوانی یازده برابر انرژی مورد نیاز برای تولید یک کیلوگرم انرژی گیاهی است.

 


آخرین ویرایش: - -

 

به سلامت روان به اندازه سلامت جسم اهمیت نمی‌دهیم

1393/06/2 18:20نویسنده : Agostino Di Bartolomei

 


بعد از مرگ غم انگیز رابین ویلیامز، در برنامه های تلویزیونی و همچنین گفتگوهای خودمانی بحث های زیادی درباره شرایط تلخ پیرامون خودکشی این ستاره هالیوود، و اینکه او چند سالی بود که از بیماری افسردگی رنج می‌برد، مطرح شد، و خبرهای چند روز پیش مبنی بر اینکه او شاید در مراحل ابتدایی ابتلا به بیماری پارکینسون بوده، سوالات بیشتری را پیش کشید.

اما علاوه بر این، مرگ او این سوال را پیش کشید که آیا به سلامت روان هم به اندازه سلامت جسم اهمیت داده می شود؟

یکی از بحث متأثرکننده در برنامه تودی (Today) و با حضور آدرین استرین برگزار شد. پسر ۳۴ ساله او اخیرا خودکشی کرده است. او گفت که بیشتر آدم ها اطلاعات بسیار کمی از بیماری های روحی و روانی دارند، و او به عنوان پدر یک بیمار همیشه نگران بوده که مبادا کار بیشتری بوده که می توانسته انجام بدهد.

یکی دیگر از مصاحبه شوندگان سر سایمون وسلی، رئیس جدید کالج سلطنتی روانپزشکان بود. او به این نکته اشاره کرد که در حالی که اکثریت بزرگی از مبتلایان به بیماری هایی نظیر فشار خون بالا یا سرطان تحت درمان بوده یا هستند، این رقم برای مبتلایان به اختلالات روحی و روانی از ۴۰ درصد فراتر نمی رود.

پروفسور وسلی اذعان کرد که این موضوع پیچیده است و کسانی که از ابتلایشان به مشکلات روحی و روانی اطلاع دارند، معمولا مایل به بیان مشکلشان نیستند، زیرا از آن بیم دارند که شغلشان را از دست بدهند. اما او این را هم گفت که فهرست انتظار برای درمان های روانی پیشرفته طولانی است و وضعیت سلامت روانی باید در دستور کار سیاستمداران، از اولویت بیشتری برخوردار باشد.

تکانی تازه

در تحولی بی ارتباط به این موضوع، مجله خدمات بهداشت و سلامت نتایج بررسی هایی را منتشر کرده که روی درخواست های دریافت اطلاعات از مراجع دولتی و ۵۲ موقوفه سلامت روان در انگلستان انجام شده است.

این بررسی ها نشان می دهد که شمار پرسنل پرستاری از سال های ۱۲-۲۰۱۱ تا ۱۴-۲۰۱۳ حدود ۶ درصد کمتر شده، و شمار پزشکان تحت استخدام و تخت های بیمارستانی هم کاهش پیدا کرده است.

موسسات خیریه و کارشناسان این حوزه می گویند که نتایج این بررسی "تصویری نگران کننده" ترسیم می کند و باید آن را به مثابه "علامت هشدار" دانست. در پاسخ به این گزارش مجله خدمات بهداشت و روان، یکی از سخنگویان وزارت بهداشت گفت: "در زمینه برخورد برابر با سلامت روان و جسم، ما در مقایسه با گذشته از هر زمان دیگری پیشتر رفته ایم و به سرویس بهداشت و درمان ملی (NHS) دستور داده ایم که مطمئن شوند این رویه در همه مناطق پیاده می شود."

وزارت بهداشت خاطرنشان می کند که در شرح وظایف سرویس بهداشت و درمان ملی انگلستان آمده که همه مناطق باید برنامه هایی مد نظر داشته باشند تا اطمینان حاصل کنند که هیچ فرد دچار بحران روحی و روانی بدون رسیدگی از این مراجع بازگردانده نمی شود. درخواست ها برای دادن اهمیت بیشتر به سلامت روان و نیاز به بحث و گفتگوی گسترده تر درباره اولویت ها و منابع برای بیماران دچار افسردگی بیش از پیش به گوش می رسند. ماجرای غم انگیز رابین ویلیامز هم تکان تازه ای به این موضوع داده است.


آخرین ویرایش: - -

 

موفقیت ۱۰ اختراع مدیون جنگ جهانی اول

1393/06/2 18:20نویسنده : Agostino Di Bartolomei

 

۱- نوار بهداشتی

قبل از شروع جنگ جهانی اول، یک شرکت کوچک آمریکایی به نام کیمبرلی کلارک ماده‌ای به نام سلوکتون را اختراع کرده بود. در سال ۱۹۱۴، ارنست مهلر، رئیس بخش پژوهش، و جیمز سی کیمبرلی، معاون او، گیاه‌ و خمیر کاغذ را در کشورهای اسکاندیناوی، آلمان و اتریش بررسی کرده‌ بودند و ماده‌ای را کشف کردند که قدرت جذب آن پنج برابر پنبه بود و در صورت تولید انبوه قیمت آن نصف پنبه درمی‌آمد.

آن‌ها این ماده را به آمریکا بردند و علامت تجاری آن را به ثبت رساندند. پس از این که آمریکا در سال ۱۹۱۷ وارد جنگ شد، با سرعت۳۸۰ تا۵۰۰ متر در دقیقه شروع به تولید پنبه‌هایی برای پانسمان جراحی کردند.

اما پرستارهای صلیب سرخ در میدان جنگ به مزایای آن برای استفاده شخصی و بهداشتی خودشان پی بردند و نهایتا همین استفاده غیر رسمی بود که بخت خوش این شرکت شد.

امروز این شرکت می‌گوید: "پایان جنگ در سال ۱۹۱۸ یک وقفه موقت در کسب و کار پنبه کیمبرلی کلارک ایجاد کرد، چراکه مشتریان اصلی شرکت، یعنی ارتش و صلیب سرخ، دیگر به این محصول نیاز نداشتند."

بنابراین مازاد آن را از نیروهای نظامی باز خرید کرد و بازار جدیدی برای آن ایجاد کرد.

این شرکت می‌گوید: "بعد از دوسال مطالعه، آزمایش و تست بازار، در سال ۱۹۲۰ تیم کیمبرلی کلارک از سلوکتون و تنزیب نواربهداشتی درست کرد. این محصول را کارمندان زن در یک آلونک کوچک چوبی در شهر نینا در ایالت ویسکانسین تولید می‌کردند."

محصول جدید با نام کتکس(مخفف دو کلمه کتان و پارچه) در اکتبر ۱۹۲۰، کمتر از دو سال پس از پایان جنگ جهانی اول وارد بازار شد.

۲- دستمال صورت

اما بازاریابی نواربهداشتی کار آسانی نبود، تا حدی به این دلیل که خانم‌ها نمی‌خواستند آن را از مردان در مغازه‌ها بخرند. شرکت کیمبرلی کلارک از مغازه‌ها خواست به خانم‌ها اجازه دهند با انداختن پول در یک صندوق محصول را بخرند. فروش کتکس افزایش یافت اما نه به سرعت دلخواه کیمبرلی کلارک که به دنبال استفاده‌‌های دیگر از این مواد بود.

در اوایل دهه ۱۹۲۰، برت فورنس پیشنهاد اتو کردن مواد سلولز برای ساخت دستمالی نرم و صاف را مطرح کرد. با آزمایش‌های بسیار، دستمال صورت در سال ۱۹۲۴ با نام "کلینکس "به دنیا آمد.

۳- لامپ خورشیدی

در زمستان ۱۹۱۸، تخمین زده می‌شود که نیمی از کودکان در برلین دچار راشیتیسم بودند، بیماری‌ای که استخوان‌ها را نرم و خمیده می‌کند. در آن زمان، علت دقیق این بیماری مشخص نبود، هر چند آن‌ را به فقر ارتباط می‌دادند.

دکتری در برلین به نام کرت هالدشینسکی متوجه شد مریض‌هایش بسیار رنگ‌پریده هستند. او تصمیم گرفت بر روی چهار نفر از مریض‌ها آزمایشی انجام دهد، که یکی از آن‌ها آرتور نام داشت و در آن زمان سه سال سن داشت. او هر چهار نفر آن‌ها را زیر لامپ جیوه از جنس کوارتز قرار داد که نور ماورا بنفش ساطع می‌کرد.

در طول درمان هالدشینسکی متوجه شد استخوان‌های مریض‌های جوان‌ او قوی‌تر می‌شوند. در ماه می سال ۱۹۱۹، هنگامی که خورشید تابستان از راه رسید، او آن‌ها را در تراس زیر آفتاب نشاند. انتشار نتایج آزمایش او با استقبال زیادی روبرو شد. در سراسر آلمان بچه‌ها را مقابل نور می‌گذاشتند. در درسدن، چراغ‌های خیابان‌ها را جمع کرده بودند و در اختیار سرویس‌های تامین اجتماعی کودکان قرار داده بودند تا از آن‌ها برای درمان کودکان استفاده کنند.

محققان بعدها متوجه شدند ویتامین دی برای جایگیری صحیح کلسیم در ساختار استخوانی ضروری است و این فرآیند با نور ماورا بنفش به کار می‌افتد. سوء تغذیه‌ای که جنگ با خود به همراه آورد دانش درمان بیماری را به وجود آورد.

۴- صرفه‌جویی در زمان نور روز

ایده‌ی جلو بردن ساعت در بهار و عقب بردن آن در پاییز زمانی که جنگ جهانی اول شروع شد تازه نبود. بنجامین فرنکلین در سال ۱۷۸۴ در نامه‌ای به روزنامه پاریس این ایده را مطرح کرده بود. در عصرهای تابستان، غروب قبل از ساعت خواب مردم بود در نتیجه شمع‌ها به هدر می‌رفتند، در اول روز نیز نور خورشید هنگامی که مردم هنوز خواب بودند به هدر می‌رفت.

پیشنهاد‌های مشابهی نیز در سال ۱۸۹۵ در نیوزیلند و در سال ۱۹۰۹ در انگلستان مطرح شده بود بدون این‌که نتیجه‌ای داشته باشد.

جنگ جهانی اول بود که تغییر ساعت را پا بر جا کرد. به دلیل بحران کمبود زغالسنگ مقام‌های آلمانی دستور دادند در ۳۰ آوریل ۱۹۱۶ ساعت از ۲۳ به نیمه شب، جلو کشیده شود تا یک ساعت بیشتر از نور روز استفاده شود. راهی که در آلمان برای صرفه‌جویی در مصرف زغالسنگ برای نور و گرما آغاز شد، به سرعت به بقیه کشورها نیز رسید.

بریتانیا سه هفته بعد در ۲۱ می ۱۹۱۶ این کار را شروع کرد و بقیه کشورهای اروپایی نیز از این کار تبعیت کردند. در ۱۹ مارس ۱۹۱۸ کنگره آمریکا منطقه‌های مختلف زمانی مقرر کرد و صرفه‌جویی در زمان نور روز را در ۳۱ مارس تا پایان جنگ جهانی اول رسمی کرد.

پس از پایان جنگ، صرفه‌جویی در زمان نور روز کنار گذاشته شد، اما ایده آن بنا شده بود و در نهایت نیز دوباره به کار گرفته شد.

۵- چای کیسه‌ای

چای کیسه‌ای برای حل کردن مشکلات دوران جنگ اختراع نشد. توافق نظر بر این است که اولین بار یک تاجر چای آمریکایی در سال ۱۹۰۸، شروع به عرضه چای در کیسه‌های کوچک کرد. مشتری‌ها، تصادفا یا به عمد، کیسه‌ها را در آب انداختند و بقیه ماجرا تاریخ است. روایت صنعت چای این است.

اما یک شرکت آلمانی به نام تیکان این ایده را در جنگ کپی کرد و توسعه داد و شروع به عرضه چای برای سربازان در کیسه‌های مشابه کرد. این چایی‌ها به "بمب چای" معروف بودند.

۶- ساعت مچی

ساعت‌های مچی مشخصا برای جنگ جهانی اول اختراع نشدند، اما استفاده از آن‌ها در طول جنگ و در میان مردان به شدت افزایش پیدا کرد. بعد از جنگ، ساعت‌های مچی دیگر مرسوم شده بودند.

اما تا اواخر قرن نوزده و اوایل قرن بیستم، مردهایی که نیاز داشتند ساعت را بدانند و پول‌ آن را نیز داشتند،‌ ساعت را با یک زنجیر در جیب خود نگه می‌داشتند. خانم‌ها اما، بنا به دلیلی، از پیشگامان بودند: الیزابت اول ساعت کوچکی داشت که می‌توانست به دور بازوی خود ببندد.

اما از آن‌جایی که تنظیم وقت در جنگ اهمیت بیشتری پیدا می‌کرد، به عنوان مثال برای هماهنگی زمان آتش توپخانه‌ها، تولید‌کننده‌ها ساعت‌هایی ساختند که هر دو دست را آزاد می‌گذاشت. خلبان‌ها نیز نیاز داشتند هر دو دستشان آزاد باشد، بنابراین آن‌ها نیز ساعت‌های قدیمی جیبی را کنار گذاشتند.

 

مپین اند وب برای جنگ بوئر ساعت مچی‌ای با سوراخ و دستگیره و بند ساخت و بعد مفید بودن آن در نبرد امدورمان اثبات شد.

 

اما جنگ جهانی اول بود که بازار ساعت‌های مچی را داغ کرد. به طور خاص، در یکی از تاکتیک‌های جنگی انگلیس، زمان‌بندی همه چیز بود. در این تاکتیک شلیک توپ کمی پیش از حمله پیاده‌نظام‌ها صورت می‌گرفت. طبیعتا اشتباه زمانی به معنی تلفات در طرف خودی بود. فاصله‌ها نیز بیشتر از آن بود که بتوان علامت داد و زمان هم بسیار تنگ بود. ضمن این که در معرض دید علامت دادن به معنی این بود که دشمن نیز آن را می‌دید. ساعت‌های مچی چاره کار بودند.

در گزارش مجمع عمومی سالانه ۱۹۱۶ شرکت اچ ویلیامسون که در کاونتری ساعت درست می‌کرد آمده: " گفته می‌شود از هر چهار سرباز یک نفر ساعت مچی به دست می‌کند و سه نفر دیگر نیز قصد دارند در اولین فرصتی که می‌توانند یکی بگیرند."

حتی یکی از ساعت‌های مچی لوکس امروز هم به جنگ جهانی اول باز می‌گردد. لوئیس کارتیه، ساعت‌ساز فرانسوی، در سال ۱۹۱۷ ساعت تانک کارتیه را با الهام گرفتن از شکل تانک‌های رنو طراحی کرد.

۷- سوسیس گیاهی

ممکن است تصور کنید سوسیس‌ سویا را احتمالا یک هیپی ، احتمالا در دهه ۶۰ و احتمالا در کالیفرنیا اختراع کرده است. اما این تصور اشتباه است. کنراد آدناور، اولین صدر اعظم آلمان بعد از جنگ جهانی دوم، سوسیس گیاهی را اختراع کرد.

در جنگ جهانی اول، هنگامی که آلمان در محاصره انگلیس‌ها بود، آدناور شهردار کلن بود و گرسنگی در کلن بیداد می‌کرد. آدناور ذهنی خلاق داشت و به دنبال راه‌هایی گشت تا موادی که نایاب شده بودند، از جمله گوشت را، با موادی که در درسترس بود جایگزین کند.

او این کار را با جایگزینی گندم با ترکیبی از آرد برنج، جو و آرد ذرت برای تهیه نان آغاز کرد. این جایگزینی تا قبل از ورود رومانی به جنگ پاسخگو بود، اما پس از آن عرضه آرد ذرت قطع شد.

با تجربه‌ای که از تهیه نان با مواد اولیه متفاوت به دست آورد، به دنبال تهیه سوسیسی جدید رفت و سویا را به عنوان مواد اولیه سوسیس بدون گوشت انتخاب کرد. این محصول به " سوسیس صلح" معروف شد. آدناور سعی کرد این سوسیس را در دفتر ثبت اختراع آلمان به ثبت برساند اما موفق نشد. چراکه طبق قوانین آلمان، محتوایات مناسب برای سوسیس را نداشت- سوسیس بدون گوشت سوسیس محسوب نمی‌شود.

عجیب آن‌ که شانس او در بریتانیا، دشمن آن زمان آلمان، بیشتر بود. جرج پنجم سوسیس گیاهی را در ۲۶ ژوئن ۱۹۱۸ به ثبت رساند.

آدناور بعدها وسیله‌ای الکتریکی برای کشتن حشرات، دستگاهی دوار برای کنار زدن مردم از ترم‌‌هایی که در حال نزدیک شدن بودند و چراغی که داخل توستر می‌رود را نیز اختراع کرد. اما هیچ‌کدام از آن‌ها به تولید نرسیدند. سوسیس گیاهی ماندگارترین اختراع‌ او بود.

گیاه‌خواران در همه جای دنیا باید به یاد صدراعظم بی‌سرو و صدای آلمان لیوان‌های شراب خود را بالا ببرند. به لطف او است که بشقاب‌های‌شان کمی خوشمزه‌تر شده است.

۸- زیپ

از اواسط قرن نوزدهم، آدم‌های زیادی روی ترکیب قلاب و گیره کار می‌کردند تا راهی مناسب برای جلوگیری از نفوذ سرما پیدا کنند.

اما گیدئون سندباک سوئدی -آمریکایی بود که راه درست را پیدا کرد. او رئیس بخش طراحی شرکت یونیورسال فسنر شد و "وصل‌کننده بدون قلاب" را با یک سرخورنده اختراع کرد که دو سری دندانه را به هم قفل می‌کرد.

ارتش آمریکا، به خصوص نیروی دریایی، آن را در طراحی یونیفرم‌ها و چکمه‌های خود به کار برد. بعد از جنگ، شهروندان نیز از آن استفاده کردند.

۹- فولاد ضد زنگ

فولادهای ضد زنگ را مدیون هری بیرلی اهل شفیلد هستیم. در آرشیو شفیلد آمده: "در سال ۱۹۱۳، هری برلی، اهل شفیلد، محصولی را که همه به نام" فولاد ضد زنگ" می‌شناسند اختراع کرد. محصولی که صنعت فلزکاری را متحول کرد و یکی از اجزای مهم دنیای مدرن شد."

ارتش بریتانیا به دنبال فلزی بهتر برای اسلحه‌های خود بود. مشکل این‌ بود که اصطحکاک و گرمای گلوله‌ها بر اثر شلیک‌های مکرر لوله‌ سلاح‌ها را کج می‌کرد. از بیرلی، که در آن زمان متخصص متالوژی در شرکتی در شفیلد بود، خواسته شده بود که آلیاژهای مقاوم‌تری پیدا کند.

او اضافه کردن کروم به فولاد را امتحان کرد، و افسانه این است که برخی از نتایج کار را که با شکست مواجه شده بود دور ریخت. به معنی واقعی کلمه آن‌ها را در تپه‌ای از اوراقی‌ها ریختند. اما بیرلی دیرتر متوجه شد که نمونه‌های دور ریخته شده در حیاط زنگ نزده‌اند.

او رمز فولاد ضد زنگ را کشف کرده بود. در جنگ جهانی اول از آن در برخی از جدیدترین موتورهای هواپیما استفاده کردند، اما موفقیت واقعی خود را در چاقو و قاشق و چنگال و تجهیزات بی‌شمار پزشکی که بیمارستان‌ها به آن وابسته‌اند به دست آورد.

۱۰- ارتباط با خلبان

قبل از جنگ جهانی اول، خلبان‌ها هیچ راهی برای صحبت با یکدیگر یا با مردم روی زمین نداشتند.

در ابتدای جنگ، ارتش‌ها به کابل به عنوان وسیله ارتباط تکیه می‌کردند، اما خیلی وقت‌ها توپ و تانک آن‌ها را قطع می‌کردند. آلمان‌ها نیز راه‌هایی برای قطع کردن کابل‌های ارتباطی بریتانیایی‌ها پیدا کرده بودند. راه‌های دیگر ارتباطی مانند دونده‌ها، پرچم، کبوترهای پیام‌بر، لامپ و سوارکاران نیز استفاده می‌شد اما کافی نبودند. خلبانان به اشاره و فریاد متکی بودند. کاری باید انجام می‌شد. بی‌سیم راه چاره بود.

تکنولوژی رادیو وجود داشت اما باید توسعه داده می‌شد و بنا به گفته کیث تروور، متخصص در این زمینه از تحقیقات تاریخی، این اتفاق در جنگ جهانی اول در بروکلندز و بعد‌تر در بیگینگ‌ هیل اتفاق افتاد.

در پایان سال ۱۹۱۶، قدم‌های مهم برداشته شده بود. تروور در کتاب خود می‌نویسد:"صدای زیاد موتورهواپیما در پس‌زمینه، تلاش‌های اولیه برای جاسازی تلفن‌های رادیویی در هواپیما را با مشکل مواجه کرده بود. بعدها این مشکل با کلاه‌هایی که در آن مایکروفون و گوشی طراحی شده بود که بیشتر صدا را مسدود می‌کرد حل شد."


آخرین ویرایش: - -

 

یو اس بی‌ها 'ایراد اساسی' دارند

1393/05/27 04:43نویسنده : Agostino Di Bartolomei

 


کارشناسان امنیت سایبری، ایمنی استفاده از یو اس بی برای وصل کردن دستگاه ها به کامپیوتر را به طور جدی زیر سوال برده اند.

کارستن نوهل و جاکوب لل، دو محقق ساکن برلین، نشان دادند که چگونه یک دستگاه یو اس بی می تواند یک کامپیوتر را بدون اطلاع کاربر آلوده کند.

به گفته این تیم دو نفری، هیچ راه عملی برای مقابله با این آسیب پذیری وجود ندارد.

نهاد ناظر بر استاندارد یو اس بی گفته که تولید کنندگان می توانند امنیت این دستگاه را افزایش دهند.

اما محققان آلمانی معتقدند که این فناوری "ایراد اساسی" دارد.

استفاده از کلید یو اس بی به عنوان ابزاری برای آلوده کردن کامپیوتر به ویروس ها و کد های مخرب اتفاق تازه ای نیست.

مثال معروف آن، حمله ویروس استاکس نت به سانتریفیوژ های هسته ای ایران است. باور عمومی بر این بود که این ویروس توسط یک یو اس بی آلوده منتقل شده است.

با این وجود، تازه ترین پژوهش ها نگرانی های بیشتری ایجاد کرده است چون نشان می دهد یک دستگاه یو اس بی که به نظر کاملاً خالی می آید، حتی اگر فرمت شده باشد هم می تواند حاوی بد افزار باشد.

به این ترتیب تبهکاران می توانند با سواستفاده از این نقطه ضعف به گوشی های هوشمند یا هر گونه دستگاهی که با یو اس بی کار کند، حمله کنند.

آقای نوهل به خبرنگاران گفته: "امروز ممکن است آخرالزمان نباشد ولی تا ده سال آینده این موضوع به تدریج ما را تحت تاثیر قرار می دهد."

"در واقع، پس از متصل کردن یک کلید یو اس بی شما دیگر نمی توانید به چیزی اطمینان کنید."

'تراشه' مورد سوءِ استفاده

یو اس بی (USB) که مخفف (Universal Serial Bus) است، به دلیل اندازه کوچک، سرعت بالا و توانایی شارژ کردن دستگاه ها، تبدیل به روشی استاندارد برای وصل کردن سخت افزار ها به کامپیوتر شده است.

حافظه یو اس بی به عنوان ابزار ساده ای برای جابجایی فایل های بزرگ میان دو کامپیوتر، به سرعت جایگزین دیسک های فلاپی شد.

این رابط، به دلیل امکان اتصال ساده آن و داشتن این توانایی که می‌توان توسط آن ابزارهای متنوعی را نصب کرد، پر طرفدار است. دستگاه هایی که از یو اس بی استفاده می کنند چیپ یا تراشه کوچکی دارند که به کامپیوتر "می گوید" دقیقاً چه وسیله ایست. وسیله ای که می تواند یک تلفن، یک تبلت یا هر سخت افزار دیگری باشد.

دقیقا همین کاربرد است که می تواند تهدید آمیز باشد.

'ربودن گوشی هوشمند'

در ویدئویی که در کنفرانس هکر های کلاه سیاه در لاس وگاس نشان داده شد، یک درایو یو اس بی استاندارد به یک کامپیوتر معمولی وصل شده است.

دستگاه حاوی کد مخربی است که خود را به عنوان یک صفحه کلید به کامپیوتر جا می زند.

پس از چند لحظه، صفحه کلید جعلی شروع به تایپ کردن دستور هایی می کند و به کامپیوتر فرمان می دهد که یک برنامه مخرب را دانلود کند.

در نمونه دیگری یک گوشی هوشمند سامسونگ مورد آزمایش قرار گرفت.

زمانی که این گوشی برای شارژ شدن به کامپیوتر وصل می شود، خود را به عنوان یک کارت شبکه جا می زند. این موضوع به این معنی است که هنگام وصل شدن به اینترنت، مرورگر کاربر مخفیانه ربوده می شود.

آقای نوهل نشان داد که چگونه توانسته اند با درست کردن یک نسخه تقلبی وبسایت پی پال جزئیات کاربران را هنگام ورود بدزدند.

برخلاف دیگر حملات مشابه، که با نگاه کردن به آدرس یک وبسایت جعلی، می توان به سادگی به تقلبی بودن آن پی برد، در این مورد هیچ سرنخ قابل مشاهده ای وجود ندارد که کاربر متوجه این خطر شود.

آقای نوهل تاکید کرد که این نسخه آزمایشی می توانست روی هر وبسایتی نصب شده باشد.

'به هیچ چیز اعتماد نکنید'

مایک مک لافلین، پژوهشگر امنیتی شرکت فرست بیس تکنولوژیز، معتقد است که این تهدید باید جدی گرفته شود.

او گفت: "یو اس بی در همه دستگاه ها موجود است."

"باید همیشه همان مثل قدیمی را در نظر داشته باشید که می گوید دستگاهی را که نمی شناسید وصل نکنید."

"هر شرکتی باید همیشه اصولی مربوط به دستگاه ها و درایو های یو اس بی داشته باشد و باید در صورت لزوم استفاده از آن‌ها را متوقف کند."

"یو اس بی ورکینگ پارتی" که مسئول استاندارد یو اس بی است، از اظهار نظر درباره جدی بودن این نقطه ضعف خودداری کرده است.

اما به صورت کلی گفته: "یکی از خصوصیات یو اس بی، پشتیبانی از قابلیت های بیشتر امنیتی است. اما این بسته به تولید کنندگان انبوه (OEM) است که تصمیم بگیرند محصولاتشان شامل چه قابلیت هایی باشد."

"با افزایش قابلیت های هر محصول احتمالاً قیمت آن نیز بالاتر می رود و این انتخاب مصرف کنندگان است که برای دریافت مزایای خاص چقدر حاضرند هزینه کنند."

"اگر تقاضای مصرف کننده برای محصولات یو اس بی با قابلیت های امنیتی بیشتر افزایش یابد، می توان امید داشت که تولیدکنندگان به این تقاضاها پاسخ دهند."

به گفته آقای نوهل تنها راهی که می توان پیشنهاد کرد، این است که هنگامی که به دستگاه های یو اس بی اجازه می دهید که به کامپیوتر وصل شوند فوق العاده احتیاط کنید.

او گفت: "شیوه استفاده ما از یو اس بی باید در آینده دستخوش تغییر شود."


آخرین ویرایش: - -

 

زاغی‌ها دزد نیستند

1393/05/26 04:01نویسنده : Agostino Di Bartolomei

 

نتایج یک پژوهش جدید نشان داده است که زاغی‌ها نه تنها خرده‌ریز نمی‌دزدند، بلکه به طور مشخص، از اشیاء براق می‌ترسند.

در بسیاری از داستان‌های عامیانه، به‌ویژه در اروپا، زاغی‌ها اغلب به عنوان شخصیت‌هایی دزد شناخته می‌شوند، ولی به نظر می‌رسد که با توجه به نتایج پژوهش جدید، باید در این داستان‌ها و افسانه‌ها بازبینی شود.

خیلی‌ها بر این باور هستند که زاغی‌ها علاقه زیادی به دزدیدن اشیاء براق دارند و آنها را در لانه‌هایشان جمع می‌کنند. اما با مطالعه‌ای که در دانشگاه اکستر انجام شد، پژوهشگران به این نتیجه رسیدند که اشیاء براق، این پرنده‌ها را عصبی و دستپاچه می‌کند، احتمالا به این دلیل که این اشیاء به نظرشان جدید و احتمالا خطرناک می‌رسد.

در این مطالعه دو دسته اشیاء به کار رفت؛ یک گروه اشیاء براق مثل پیچ‌های فلزی و مکعب‌ها و حلقه‌های کوچکی که از ورقه‌های نازک آلومینیومی (فویل) درست شده بودند و گروه دیگری از اشیاء مشابه که با رنگ آبی مات پوشانده شده بودند.

پژوهشگران در فاصله ۳۰ سانتیمتری هر دسته از این اشیاء انبوهی از آجیل مغزدار گذاشتند. در ۶۴ مورد آزمایش حین غذا خوردن، زاغی‌ها فقط در دو مورد یکی از اجسام براق را برداشتند، هرچند بلافاصله آن را کنار گذاشتند.

در اصل، این پرنده‌ها هر دو دسته اشیاء براق و آبی‌رنگ را ندیده می‌گرفتند و هر وقت این اشیاء در کنار خوراکی‌ها قرار می‌گرفت، غذای کمتری می‌خوردند.

دکتر تونی شپرد که مسئول اصلی اجرای این پژوهش بود، گفت: "هیچ مدرکی برای اثبات علاقه بی‌قیدوشرط زاغی‌ها به اشیاء براق پیدا نکردیم. بلکه واکنش‌ها به تمام اشیاء نشانگر نئوفوبیا (ترس از اشیاء جدید) بود."

او گفت: "برخی پرنده‌ها مثل کورکور سیاه، بعد از جفت‌گیری، از اشیاء براق و چشمگیر برای لانه‌سازی استفاده می‌کنند و از آنها به عنوان ابزاری برای هشدار دادن به بقیه بهره می‌گیرند. ولی ما لانه‌های ده‌ها زاغی را بررسی کردیم و هیچ جسم براقی در آنها نبود. در نتیجه می‌شود گفت که زاغی‌ها از اشیاء برای هشدار دادن به بقیه استفاده نمی‌کنند."

اما نتایج این مطالعه را نمی‌توان به طور قاطع به همه زاغی‌ها نسبت داد، چون در این بررسی، محل غذا دادن زاغی‌ها ثابت بود و به همین دلیل، بیشتر رفتار زاغی‌هایی مطالعه شد که جفت داشتند و در حوالی محل آزمایش زندگی می‌کردند. در واقع، رفتار زاغی‌های بدون جفت، هنگام غذا خوردن چندان قابل پیش‌بینی نیست.

به این ترتیب، شاید، تنها شاید، بشود گفت که پرنده‌های بدون جفت و مجرد سعی دارند با (برداشتن) حلقه‌های نقره، عشق خود را به جفت آینده‌شان ثابت کنند. حلقه‌هایی که نام این پرنده‌ها را لکه‌دار کرده است.


آخرین ویرایش: 1393/05/26 04:05

 

داروی 'مهیج' تازه اچ آی وی را از مخفیگاه بیرون می کشد

1393/05/2 01:44نویسنده : Agostino Di Bartolomei

 

دانشمندان می گویند که موفقیت آنها در بیرون راندن ویروس اچ آی وی از مخفیگاه هایش در بدن گام "مهیج" تازه ای به سوی معالجه بیماری است.

اچ ای وی می تواند خود را در دی ان ای بیمار پنهان کند و برای چند دهه در بدن مخفی شود بی آنکه علایم ایدز ظاهر شود. همین وضعیت است که درمان این بیماری را غیرممکن می کند.

اکنون در مطالعه ای که در کنفرانس ۲۰۱۴ ایدز عرضه شده تحقیقات اولیه در شش نفر نشان می دهد که شیمی درمانی در حد خفیف می تواند ویروس را به اصطلاح بیدار یا ظاهر کند.

کارشناسان می گویند که این شروعی نویدبخش است اما بعید است به تنهایی برای نابود کردن اچ آی وی کافی باشد.

داروهای ضدویروسی می تواند شمار ویروس اچ آی وی در جریان خون را به یک سطح پایین و غیرقابل ردیابی تنزل دهد به این معنی که افراد آلوده به ویروس می توانند یک زندگی تقریبا عادی داشته باشند.

اما یک مشکل هست. اچ‌ آی وی می تواند دی ان ای خود را در دی ان ای انسان جا دهد و دور از دسترس داروها و سیستم ایمنی پنهان شود.

وقتی معالجه دارویی متوقف شد، ویروس از این مخفیگاه بیرون می آید و دوباره حمله را شروع می کند.

تیمی در دانشگاه آرهاس در دانمارک سعی کرد با کمک رومیدپسین که داروی شیمی درمانی برای سرطان غده لنفاوی است با پنهانکاری اچ آی وی مقابله کند.

شش بیمار که میزان اچ آی وی آنها غیرقابل ردیابی بود مورد آزمایش قرار گرفتند.

هرکدام آنها برای سه هفته، هفته ای یک دوز کم رومیدپسین دریافت کردند.

در این دوره میزان اچ آی وی در خون پنج نفر از بیماران به طور قابل توجهی افزایش یافت.

دکتر اوله سوگارد از دانشمندان مطالعه گفت:‌ "هر یک گامی که به جلو برداشته شود مهیج است، و به نظرم این قدم خیلی مهمی است."

او گفت علیرغم شک و تردیدهای زیادی که از سوی شماری از دانشمندان ابراز می شد تیم او توانسته ویروس را از سلول بیرون بکشد. قدم بعدی نابود کردن ویروس خواهد بود.

او می گوید: "مطالعه اکنون وارد یک مرحله تازه می شود که رومیدپسین را با دارویی برای تقویت سیستم ایمنی - که در مورد کار ما واکسن اچ آی وی است - ترکیب می کند."

عوارض جانبی این شیوه همان است که معمولا با شیمی درمانی ظاهر می شود از جمله خستگی مفرط.

چالش دشوار

هنوز چالش های زیادی در این مسیر وجود دارد.

تیم محققان نمی تواند بگوید چه درصدی از ویروس های پنهان در بدن با تجویز رومیدپسین فعال می شوند.

یک سوال مشکل آفرین دیگر این است که کدام ذخیره مخفی از اچ آی وی با ورود رومیدپسین ظاهر شده است. اچ آی وی می تواند در سلول های ایمنی خون پنهان شود، اما ذخایر بزرگتری از آن در شکم و سیستم مرکزی عصبی مخفی می شود و معلوم نیست آیا این ذخایر هم با شیمی درمانی از مخفیگاه خارج می شوند یا نه.

دکتر سوگارد می گوید: "می دانیم که این یک گام به جلوست، اما نمی دانیم چقدر بلند است، ممکن است فقط یک قدم کوتاه باشد یا شاید هم یک جهش بلند به جلو."

رومیدپسین با "شل کردن" حلقه مارپیچی تنگ دی ان ای کار می کند. این باعث می شود کد ژنتیکی پنهان اچ آی وی در معرض دید قرار گیرد که به تولید ویروس های تازه منجر می شود.

دکتر اندرو فریدمن متخصص بیماری های عفونی در دانشگاه کاردیف به بی بی سی گفت که تحقیقات تازه نویدبخش است.

او می گوید که یافتن درمانی برای ایدز آسان نیست و بعید است که یک دارو به تنهایی کفایت کند.

او می گوید: "تردید زیادی هست که این دارو برای نابودی کامل ذخیره پنهان اچ آی وی کافی باشد. بیشتر مردم فکر می کنند که یک رویکرد واحد کافی نخواهد بود و دارویی مثل این احتمالا باید با واکسن یا حتی ژن درمانی به کار گرفته شود."


آخرین ویرایش: - -

 

'تفاوت عشق و شهوت' در چشم دیده می‌شود

1393/05/2 01:43نویسنده : Agostino Di Bartolomei

 


محققان دانشگاه شیکاگو می‌گویند حرکات چشم نشان می‌دهد که به چه کسی به چشم شریک و معشوق آینده نگاه می‌کنید و چه کسی بعنوان شریک جنسی، نظرتان را گرفته است.

استفانی کاسیوپو، استاد روانشناسی دانشگاه شیکاگو می‌گوید: "با اینکه در حال حاضر درباره از نظر علمی درباره عشق در نگاه اول و اینکه افراد چگونه عاشق می‌شوند خیلی کم می‌دانیم، اما این تحقیق سرنخهایی را به دست می‌دهد که در روند جلب توجه، نگاه می‌تواند عشق را از کشش جنسی متمایز کند."

تحقیقات قبلی که زیر نظر خانم کاسیوپو صورت گرفته نشان داده بود که عشق و میل جنسی نقاط مختلفی را در مغز فعال می‌کنند.

اما در این تحقیق محققان می‌خواستند عشق رمانتیک و شهوت جنسی را با الگوهای بصری از هم متمایز کنند، دو احساسی که تمیز دادن آنها از یکدیگر دشوار است، دستکم برای دیگران.

برای این تحقیق به دانشجویان دانشگاه ژنو تعدادی عکس سیاه و سفید زوج‌های غیر همجنس را که در حال معاشرت با یکدیگر بودند یا مستقیما به دوربین نگاه می‌کردند روی صفحه کامپیوتر نشان دادند و از آنها خواستند با در سریعترین زمان ممکن بگویند استنباطشان از عکس‌ها، عشق رمانتیک است یا کشش جنسی. در هیچیک از عکس‌ها برهنگی یا محرک جنسی وجود نداشت.

تحلیل داده‌ها نشان داد در نگاه عاشقانه چشم روی صورت متمرکز و ثابت می‌ماند اما در نگاه شهوانی چشم، از صورت به سمت دیگر اعضای بدن حرکت می‌کند و بر روی بدن ثابت می‌شود.

دکتر کاسیوپو می‌گوید این بررسی نشان می‌دهد کشش جنسی تا حدی محصول تجربیات صرفا حسی (sensory) است اما عشق انعکاس انتزاعی‌تر این احساسات است.

محققان می‌گویند ممکن است در آینده از بررسی حرکات چشم برای بررسی‌ها و درمان‌های روانشناختی و روانپزشکی استفاده شود، برای این که بتوان تشخیص داد عواطف و احساساتی که فرد گزارش می‌کند عشق رمانتیک است یا کشش جنسی.

نتیجه این تحقیق بخصوص برای آنها که برای اولین بار با کسی قرار ملاقات دارند و می‌خواهند از احساس واقعی او سر در بیاورند جالب است؛ اما می‌شود حدس زد که کار بزودی از این هم راحت‌تر شود و اپلیکیشن آن به بازار بیاید.


آخرین ویرایش: - -

 

نوع کشاورزی روحیات آدم ها را تعیین می کند

1393/04/30 03:26نویسنده : Agostino Di Bartolomei

 


اخیرا مطالعه ای در نشریه ساینس چاپ شده که می گوید روحیات یک جامعه کشاورزی می تواند به این بستگی داشته باشد که برنج کشت می کنند یا گندم.

توماس تلهلم رواشناس و کارشناس فرهنگ از دانشگاه ویرجینیا در شارلوتسویل متوجه شد که مردمان نواحی تولیدکننده برنج بیش از کسانی که در نواحی کشت گندم زندگی می کنند روحیات جمعی دارند.

آقای تلهلم بعد از چند سال زندگی به عنوان آموزگار در چین به فکر چنین تحقیقاتی افتاد.

او متوجه اختلافات فرهنگی در شمال و جنوب چین شد.

او که حالا در پکن مشغول مطالعه است گفت اواخر دهه قبل بود که به فکر چنین مطالعه ای افتاد:

«من ابتدا در جنوب چین در شهری به نام کوانگجو زندگی می کردم که یک ناحیه شالی کاری بود و آنجا متوجه شدم که مردم ناحیه خیلی از درگیری پرهیز می کنند مثلا وقتی توی فروشگاه تنه شان به من می خورد متوجه شدم که حرف نمی زنند و بدون اینکه به من نگاه کنند خیلی آرام راهشان را کج می کنند. به نظرم رسید که خیلی روی پرهیز از درگیری تمرکز دارند و وقتی به شمال چین نقل مکان کردم جایی که گندم کشت می شود به نظرم رسید که مردم خیلی بیشتر تمایل به بحث و جدل و بیان صریح افکارشان دارند.»

تلهلم متوجه شد که یانگ تسه چین را به دو دسته کشت گندم در شمال و کشت برنج در جنوب تقسیم می کند.

او می گوید: «رود یانگ تسه در واقع خط تقسیم بین دو بخش کشت برنج و گندم در چین است و به همین دلیل به نظرم رسید که برنج و گندم اختلافات فرهنگی دو طرف یانگ تسه را توضیح می دهد.»

تلهلم می گوید شالی کاری، همکاری و تلاش جمعی خیلی بیشتری از کشت گندم می طلبد.

برنجکاری برای اینکه موفق باشد نیازمند همکاری کشاورزان برای ساختن سیستم های پیچیده آبیاری و تبادل نیروی کار است.

در طول زمان نیاز به کار تیمی باعث ایجاد وابستگی و روحیه جمعی می شود.

کشت گندم اما می تواند کاری مستقل باشد به این ترتیب به اعتقاد تلهلم گندم کاران بیشتر روحیات فردگرایانه دارند.

مطالعه با تست های روانی به روی ۱۱۶۲ دانش آموز چینی از سراسر این کشور انجام شد.

اختلاف ها در جوامع کشت گندم و برنج در نواحی نزدیک به هم اما واقع در دو سوی یانگ تسه هم آشکار بود که نشان می دهد سایر عوامل مثل آب و هوا در شکل گیری روحیات دو جامعه نقش نداشته.

او می گوید: «نتایج خیلی روشن است از این نظر که اختلافات زیادی میان شمال و جنوب چین وجود دارد و حداقل می توان استنباط کرد که این نتایج به کشت برنج یا گندم مربوط است. البته ثابت کردن رابطه علت و معلولی دشوار است اما این مطالعه حداقل حکایت از چنین ارتباطی دارد.»

با این حال آقای تلهلم می گوید نمی خواهد این نتایج را بیش از حد پررنگ کند: "فرهنگ پیچیده است و یک متغیر همه چیز را توضیح نمی دهد."

اما اضافه می کند که مطالعاتش در هند هم دال بر اختلاف فرهنگی مشابهی در بخش های کشت برنج و گندم در هند است.


آخرین ویرایش: - -

 

اپیدمی ایدز 'ممکن است' تا سال ۲۰۳۰ تحت کنترل در آید

1393/04/28 20:50نویسنده : Agostino Di Bartolomei

 


براساس گزارش جدید دفتر مبارزه با ایدز سازمان ملل متحد احتمال دارد اپیدمی ایدز تا سال ۲۰۳۰ تحت کنترل درآید.

در این گزارش گفته می شود که شمار مبتلایان به اچ آی وی و مرگ ناشی از ایدز در حال کاهش است.

این گزارش درعین حال خواستار انجام اقدامات بین المللی موثرتری شده چون "با سرعت فعلی نمی توان به این اپیدمی پایان داد."

نهاد خیریه پزشکان بدون مرز نیز هشدار داده است اکثر کسانی که به داروهای مقابله با بیماری ایدز نیاز دارند به این داروها دسترسی ندارند.

براساس آمارهای دفتر مبارزه با ایدز سازمان ملل متحد هم اکنون رقمی حدود ۳۵ میلیون نفر در سراسر جهان به اچ آی وی مبتلا هستند. تعداد موارد ابتلای جدید در سال ۲۰۰۳ حدود ۲.۱ میلیون نفر بوده و این رقم به نسبت سال ۲۰۰۱ که ۳.۴ میلیون نفر بود، حدود ۳۸ درصد کاهش را نشان می دهد.

موارد مرگ و میر ناشی از ابتلا به بیماری ایدز طی سه سال گذشته ۲۰ درصد کاهش یافته و در سال ۲۰۱۳ حدود ۱.۵ میلیون نفر بر اثر این بیماری جان خود را از دست دادند.

عوامل گوناگونی در کاهش میزان ابتلا و میزان مرگ و میر ناشی از ایدز دخیل بوده که یکی از مهمترین آنها دسترسی تعداد بیشتری از بیماران به داروهای مناسب بوده است. در عین حال تعداد بیشتری از مردان برای کاستن از خطر ابتلا به ایدز و یا تسری دادن آن به عمل ختنه روی آورده اند.

در بخشی از گزارش سازمان ملل متحد گفته می شود:"پیشرفتهایی که در پنج سال گذشته صورت گرفته از تمام دوره ۲۳ ساله قبل از آن بیشتر بوده است. اکنون در مورد روشهای موثر و موانع موجود اطلاعات و شواهد بیشتری وجود دارد و این امیدواری هست که می توان به اپیدمی ایدز پایان داد. اما تداوم وضعیت موجود و ادامه اقدامات در گستره و با سرعت فعلی نخواهد توانست به این اپیدمی پایان دهد."

مایکل سیدیبه مدیرکل دفتر مبارزه با ایدز سازمان ملل متحد گفت:"اگر ما تا سال ۲۰۲۰ بتوانیم اقدامات را خود در مبارزه با این بیماری گسترش داده و سرعت ببخشیم می توان امیدوار بود که اپیدمی تا سال ۲۰۳۰ تحت کنترل درمی آید. درغیر این صورت این خطر وجود دارد که دوره لازم برای مبارزه با این اپیدمی یک دهه طولانی تر شود."

دکتر جنیفر کوهن از مسئولان مبارزه با ایدز سازمان پزشکان بدون مرز می گوید:"تامین دارو و درمان های نجات بخش برای بیش از ۱۲ میلیون نفر در کشورهای توسعه یافته یک پیشرفت و دستاورد بزرگی است. ولی هنوز هم نیمی از افرادی که به این دارو و درمانها محتاج هستند آن را دریافت نمی کنند."

به عنوان مثال در کشور نیجریه حدود ۸۰ درصد از مبتلایان به دارو و درمان دسترسی ندارند.

دکتر کوهن افزود:"باید مطمئن شد که واقعا همه بیماران دارو و درمان لازم را دریافت می کنند. اما در بسیاری از کشورهایی که پزشکان بدون مرز فعالیت دارند، به خصوص مناطق درگیر در جنگ و بحران و یا مناطقی که شیوع ایدز در حد کمتری است، بسیاری از افراد مبتلا به این بیماری درمان لازم را دریافت نمی کنند."

"در برخی از کشورها دوره درمان بیماران بسیار دیر شروع می شود و یا زنان باردار برای مقابله با این بیماری به موقع از کمک و حمایت های پزشکی لازم برخوردار نمی شوند."


آخرین ویرایش: - -

 

تعداد کل صفحات ( 206 ) 1 2 3 4 5 6 7 ...